ฟู่หยุนเช่อเพิ่งก้าวออกไป เสิ่นถิงก็ขับรถตามไปที่สตูดิโอถ่ายภาพที่ด้วนจื้อเหยาแนะนำทันที
เฟอร์รารีสีสะดุดตาจอดอยู่บนถนนยาวที่ไม่เด่นสะดุดตา ดึงดูดสายตาผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างไม่ขาดสาย
เสิ่นถิงชอบสายตาแบบนี้ที่เต็มไปด้วยความชื่นชม เธอถอดแว่นกันแดด เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วเดินเข้าสตูดิโอด้วยรองเท้าส้นสูง
พนักงานต้อนรับได้ยินจากด้วนจื้อเหยาแล้ว
ว่าวันนี้ตอนเช้าจะมีสาวงามระดับโลกมาสมัครงาน เธอแค่ต้องพาเธอขึ้นลิฟต์โดยใช้บัตรก็พอ
ตอนนั้นเธอยังคิดว่า สาวสวยคนนี้จะสวยได้ขนาดไหนกัน
แต่พอเห็นตัวจริง เธอก็พบว่าคนนี้สวยจริงๆ!
หน้าตาแบบนี้ไปเป็นนักแสดงได้เลยนะ!
ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ หน้าตาเกลี้ยงเกลา ผิวพรรณดีจนน่าอิจฉา
พนักงานต้อนรับยิ้มต้อนรับขึ้นไป: "ขอโทษนะคะ คุณคือคุณเชิน ใช่ไหมคะ?"
พอเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสุภาพสตรีก็ลอยเข้าจมูก
มองใกล้ๆ ถึงรู้ว่าเสื้อผ้าที่ใส่ เครื่องประดับที่สวม ล้วนเป็นของแบรนด์หรูทั้งนั้น
พนักงานต้อนรับนึกในใจ สงสัยว่าของพวกนี้จะเป็นของปลอมหรือเปล่า แต่ก็รู้สึกว่าเหมือนของแท้
เพราะเสิ่นถิงดูเหมือนดอกไม้งามที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี ทุกอิริยาบถล้วนเต็มไปด้วยความสูงส่ง
คนแบบนี้ มาสมัครงานที่ร้านพวกนี้?
พนักงานต้อนรับพูดกับเสิ่นถิงไปพลาง พาเธอเข้าลิฟต์ไปพลาง
เสิ่นถิงคุยกับเธอสองสามประโยคถึงรู้ว่าสตูดิโอถ่ายภาพแห่งนี้มีชื่อเสียงพอสมควรในจิงเป่ย ช่างภาพหลายคนในนั้นเป็นช่างภาพประจำตัวของดาราดัง
ไม่นานก็ถึงชั้นห้า
พนักงานต้อนรับพาคนไปที่ห้องประชุม แล้วรีบลงไปข้างล่างเพื่อเล่าให้เพื่อนฟังว่าได้เจอสาวงามระดับโลก
เธอหอมมาก แล้วก็เป็นกันเอง พอยิ้มแล้วแบบว่าเซ็กซ์ชวลของฉันแทบจะเปลี่ยนเลย
เสิ่นถิงไม่คิดว่าการเข้าทำงานของเธอจะราบรื่นขนาดนี้