ฟู่หยุนเช่อออกจากห้องสุ่ยหยุนเจียน พอดีเดินผ่านพนักงานเสิร์ฟสองคนที่ถือถาดอาหาร
อาหารสี่อย่างล้วนเป็นอาหารทะเล และมีของหวานเชอร์รีอีกหนึ่งจาน
ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะมองไปสองสามครั้ง แต่เมื่อมองตามพนักงานเสิร์ฟไปยังห้องหยุนซานที่อยู่ติดกัน ประตูก็มีฉากกั้นของสาวใช้บังสายตาเขาไว้
เขาหันกลับมามองแล้วเดินออกไป
เย่เซียวเดินตามฟู่หยุนเช่อไปด้านหลัง
ลงลิฟต์มา เย่เซียวเปิดประตูรถ: "คุณฟู่ เราจะร่วมมือกับตระกูลลู่ไหมครับ?"
ฟู่หยุนเช่อก้มตัวขึ้นรถ ขายาวทับกันวางอยู่ข้างหน้า: "ไม่เอาล่ะ สัปดาห์หน้าเธอมาอีกก็ปฏิเสธไปตรงๆ"
เย่เซียวประหลาดใจ: "คุณพอใจวัสดุของกลุ่มลู่ซื่อมากขนาดนั้น ทำไมไม่ร่วมมือกับพวกเขาล่ะครับ?"
"และตอนนี้ลู่ซื่อกำลังขาดเงินทุน ราคายังสามารถกดลงได้อีก สำหรับเราแล้วล้วนเป็นผลดีนะครับคุณฟู่"
ฟู่หยุนเช่อไม่ตอบ เพียงยกมือให้สัญญาณให้เย่เซียวเงียบ แล้วหลับตาลงไม่พูดอีก
กลับถึงบ้าน เสิ่นถิงยังมาไม่ถึง
นึกได้ว่าคืนนี้เธอจะไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมงาน ฟู่หยุนเช่อก็ไม่ได้คิดมาก เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ
สี่ทุ่มครึ่ง ไฟหน้ารถสองดวงส่องจากด้านล่างเข้ามาในห้อง
ฟู่หยุนเช่อหันหน้ามองนอกหน้าต่าง ลุกขึ้นไปเปิดม่านหนาแล้วเหลือบมองลงไป
ไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอก
เขากลับไปนั่งบนโซฟา พอเปิดทีวี เสิ่นถิงก็เดินเข้ามาพอดี สีหน้าไม่อาจเดาได้
"กลับมาแล้วเหรอ?" น้ำเสียงฟู่หยุนเช่อเรียบเฉย "ไม่ใช่ไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมงานเหรอ ทำไมกลับมาเร็วขนาดนี้?"
เสิ่นถิงโยนกระเป๋าลงบนโซฟา น้ำเสียงหม่นเล็กน้อย: "เบื่อๆ เลยกลับมา"