ทว่าเย่หวั่นซิงกลับเห็นด้วย "ฉันว่าพวกเขาพูดมีเหตุผลนะ เมื่อกี้ที่เธอพูดมันไม่สมควรจริง ๆ เรื่องหนึ่งก็เรื่องหนึ่ง เธอขอโทษพวกผู้ชายในห้อง รวมถึงหัวหน้าห้องคนใหม่เถอะ ดีที่สุด"
หวังจื่อหาน ......
จากนั้นสาว ๆ ข้างกายหวังจื่อหานก็มองเย่หวั่นซิงด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
ในสายตาพวกเธอ เย่หวั่นซิงคือคนทรยศของฝ่ายผู้หญิง
ลั่วชิงเสวี่ยกระซิบข้าง ๆ "หัวหน้าห้องมีหลักการดีนะ ฉันว่าจุดเด่นที่สุดของหวั่นซิงคือเป็นกลาง แล้วก็รับฟังคำแนะนำ!"
กู้ผิงเซิงตอบ "เมื่อกี้พวกผู้หญิงตีมั่วไร้เหตุผล เธอจำไว้ อย่าไปยุ่งกับพวกมันมากนัก ใครจะรู้ว่าตอนนี้ไม่มีกฎหมายบังคับแล้ว พวกมันจะงัดอะไรออกมาอีก"
ลั่วชิงเสวี่ย "สบายใจได้ ผิงเซิง ผู้หญิงพวกนั้นฉันรังเกียจจะตาย แทบไม่มีปฏิสัมพันธ์อะไรเลย เพื่อนในวีแชทก็ไม่มี"
...
สุดท้าย หวังจื่อหานก็ยอมขอโทษ ทว่าเสียงเบามาก แถมท่าทางไม่จริงใจ จนซูหยางต้องแก้ไขอยู่หลายหน ในที่สุดหวังจื่อหานก็ขอโทษอย่าง 'จริงใจ' เสียที
เพื่อนร่วมชั้นทุกคนออกมาข้างนอกกันหมด
จากนั้น ในห้องเรียนก็มีเสียงร้องที่ผิดมนุษย์ดังแว่วมาแผ่วเบาไม่กี่เสียง
[หวังจื่อหานทำการบ้านประจำชั้นเสร็จแล้ว]
[รางวัลเพื่อนร่วมชั้นทุกคน ขนมปัง ×3, ข้าวหุงสำเร็จ ×3, น้ำเปล่า 500 มล. ×4]
[ผลงานได้เกรด C หวังจื่อหานได้รับเพิ่ม น้ำเปล่า 500 มล. ×1]