ทั้งสามเงียบไปครู่หนึ่ง
จากนั้นเย่หวั่นซิงก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบ «ก็ได้ ทำไมของฉันถึงไม่เป็นแบบนั้นล่ะ เพื่อนร่วมห้องของฉันไม่อ้อมค้อมกันเลย พูดตรง ๆ ว่าจะฆ่าฉันอะไรทำนองนั้น»
«นั่นก็เพราะพวกมันแค้นเธอน่ะสิ!»
ลั่วชิงเสวี่ยพูดอย่างจนใจ
เย่หวั่นซิง «อ้อ ๆ»
...
«ถ้าเพื่อนที่ตายไปแล้วบอกข้อมูลอะไรกับเราได้มากกว่านี้ก็คงดี แต่ดูเหมือนพวกมันจะทำไม่ได้»
กู้ผิงเซิงยักไหล่ หลังจากตั้งค่าปิดการแจ้งเตือนข้อความจากหลี่จื้ออันกับหวงเทียนแล้ว เขาก็เหลือบดูช่องแชทของทั้งโรงเรียนอีกครั้ง เพื่อดูว่ามีใครเจอสถานการณ์เหมือนพวกเขาหรือไม่
ตอนนี้ในช่องแชทของทั้งโรงเรียน นอกจากคนคุยเล่นกันแล้ว ก็มีนักเรียนที่แบ่งปันข้อมูลอยู่ด้วย
【รู้สึกว่าทรัพยากรสำหรับเอาชีวิตรอดไม่พอเลย น้ำแพงจริง ๆ เหรียญผี 0.3 เหรียญซื้อได้แค่ 500 มิลลิลิตร】
【ฉันเริ่มดื่มน้ำประปาแล้วพวก ประหยัดหน่อยเถอะ】
【ฉันมีกาต้มน้ำ ถ้าต้มน้ำประปาให้เดือดดี ๆ ก็น่าจะดื่มได้ ไม่ได้ไม่ดีต่อสุขภาพขนาดนั้น】
【ฉันก็คิดแบบนั้น】
【ทุกคน เคยคิดไหมว่าถ้าวันหนึ่งเต๋าสวรรค์ตัดน้ำตัดไฟขึ้นมาจะทำยังไง?】
【ไม่น่าเป็นไปได้นะ...】
【ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ ก่อนหน้านี้ยังเริ่มจากปิดกั้นพื้นที่ แล้วก็ตัดอินเทอร์เน็ต ถ้าวันหน้าเกิดตัดน้ำตัดไฟขึ้นมาล่ะ ใช้น้ำประปาก็ต้องจ่ายเหรียญผี ใช้เครื่องปรับอากาศหรือเครื่องซักผ้าก็ต้องจ่ายเหรียญผีเหมือนกัน...】