ทั้งสองนัดพบกันที่หน้าห้องสมุด
สาเหตุหลักก็เพราะภายในสถาบันจงเกอมีหีบสมบัติอยู่ใบหนึ่ง อีกทั้งห้องสมุดยังเป็นทางผ่านที่ทั้งคู่ต้องไปอยู่แล้ว
“เมื่อกี้เห็นเธอเงียบไปตั้งนาน ไม่ยอมตอบอะไร ฉันนึกว่าเธอสอบไม่ผ่านเสียอีก ไม่รู้เต๋าสวรรค์เป็นบ้าอะไร ถึงได้ออกข้อสอบโง่ฉิบหายแบบนั้น...”
หลินรั่วเหยาบ่นด่าอย่างหงุดหงิด ใช้คำสบถคุ้นหูอีกแล้ว
กู้ผิงเซิงพูดว่า “ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูท่าเธอคงสอบได้ไม่ดีสินะ”
สีหน้าหลินรั่วเหยายิ่งย่ำแย่ลง
ให้ตายสิ
พูดถูกจริง ๆ ด้วย
“แล้วนายสอบได้ดีนักหรือไง? ได้กี่คะแนน?”
หลินรั่วเหยาเท้าเอวถามเสียงดัง
“ก็พอใช้ได้ ที่เก้าของทั้งโรงเรียน”
หลินรั่วเหยาทั้งอิจฉาทั้งแค้น
เธอสอบได้แค่พันกว่า ๆ เกือบถึงเส้นตายอยู่แล้ว แต่กู้ผิงเซิงกลับได้ที่เก้าของทั้งโรงเรียน!
“หึ ไม่รู้ว่าโกงมาหรือเปล่า”
หลินรั่วเหยาพูดอย่างหมั่นไส้
“มีหมาตัวหนึ่งกำลังใส่ร้ายฉันอยู่”
...
ทั้งสองเดินไปทางสถาบันจงเกอพลางเถียงกันไปด้วย
ที่จริงก็เข้าใจได้ว่าทำไมหลินรั่วเหยาถึงอารมณ์ไม่ดี
ถ้าเป็นการบ้านสุดสัปดาห์ตามปกติ ด้วยความสามารถของหลินรั่วเหยา บางทีเธออาจได้รางวัลดี ๆ ก็ได้ แต่ตอนนี้ล่ะ?
ขณะที่ทั้งคู่กำลังคุยกัน จู่ ๆ เงาร่างสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นด้านหลังหลินรั่วเหยา
ไม่สิ ควรเรียกว่าเงาผี
กู้ผิงเซิงกับหลินรั่วเหยายังไม่ทันตั้งตัว เงาผีก็พุ่งเข้าไปในร่างของหลินรั่วเหยาแล้ว