ในตอนนั้นเอง
เย่หวั่นซิงพลันลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า
“หัวหน้าห้อง ขอพูดตามตรงนะ ฉันอยากทำภารกิจที่สอง”
ลั่วชิงเสวี่ยอ้าปากเล็กน้อย สีหน้าประหลาดใจ “หวั่นซิง ภารกิจที่สองยากขนาดนั้น เธอไม่กลัวหรือ...”
“ฉันไม่กลัว เพราะไม่ช้าก็เร็วเราก็ต้องเจออยู่ดี”
เย่หวั่นซิงขัดคำพูดของลั่วชิงเสวี่ย แล้วอธิบายต่อ
“ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ต่อไปเราคงต้องเจอภารกิจระดับความยากแบบนี้บ่อย ๆ ในช่วงสุดสัปดาห์ ถ้าได้ลองก่อน ก็ย่อมแข็งแกร่งขึ้นก่อน อีกอย่าง การทำภารกิจแบบนี้ไม่ว่าจะเป็นพวกเรา หรือทั้งห้อง รางวัลก็น่าจะมากกว่า ฉันอยากแข็งแกร่งขึ้น จะได้รับมือกับภารกิจที่ยากขึ้นเรื่อย ๆ ในภายหลัง”
แววตาที่เธอมองกู้ผิงเซิงเป็นประกายแน่วแน่
กู้ผิงเซิงยิ้มน้อย ๆ แล้วกล่าวว่า
“เข้าใจแล้ว แต่เธอไปคนเดียวไม่ได้หรอก คนอื่น ๆ ล่ะ คิดยังไง? เอาอย่างนี้ไหม เสียงข้างน้อยทำตามเสียงข้างมาก ถ้ามีคนอยากทำภารกิจนี้อย่างน้อยครึ่งห้อง ก็เลือกภารกิจที่สอง แต่พวกเธอก็ต้องรู้ไว้ด้วยว่า อีกห้องจะเลือกหรือเปล่า ต่อให้ฉันเลือก ก็ไม่ได้แปลว่าจะได้เลือกแน่”
ไม่นาน หลี่เจี๋ยเหย่ก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน
“หัวหน้าห้อง ผมไม่มีปัญหา ผมแทบไม่ได้รับภารกิจเลยเหมือนกัน ต้องเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตัวเอง”
เมื่อเย่หวั่นซิงกับหลี่เจี๋ยเหย่เห็นด้วย คนอื่น ๆ ก็เริ่มลังเล
หวงเจียหาวลุกขึ้นยืนด้วย “ผู้หญิงคนหนึ่งยังลุกขึ้นตอบตกลงแล้ว ฉันจะเป็นคนขี้ขลาดไม่ได้หรอก”
ซูหยางพูดต่อว่า “งั้นฉันก็ตกลงด้วย”
จางจื้อปินจำต้องลุกขึ้นยืน แม้เขาจะไม่ค่อยอยากเข้าร่วม แต่ก็ต้องยอมรับว่าเย่หวั่นซิงพูดถูก ในเมื่อไม่ช้าก็เร็วต้องเข้าร่วมการเอาชีวิตรอดอันน่าสะพรึงกลัวแบบนี้ แล้วทำไมไม่เข้าร่วมตั้งแต่ตอนนี้เสียเลย? ยิ่งมีแค่ห้องเดียวเข้าร่วม ความยากก็จะลดลงมาก