ตลอดช่วงเช้า การวิ่งยังคงดำเนินต่อไป หวงลี่นำห่างทุกคนอย่างลิบลับ ถึงขั้นทิ้งจางเหมยไปถึงสามรอบสนาม แต่ถึงจะนำห่างขนาดนั้น หวงลี่ก็เริ่มรู้สึกชัดเจนว่าพละกำลังใกล้จะหมดแล้ว
“บ้าจริง รู้อย่างนี้เอาคะแนนคุณสมบัติที่ได้มาก่อนหน้านี้ไปเพิ่มพละกำลังดีกว่า...”
หวงลี่ทรมานแทบแย่ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จางเหมยยังไล่ตามมาติด ๆ เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากกัดฟันทนวิ่งต่อไป
พอถึงเที่ยง กู้ผิงเซิงก็ไม่อยากดูต่อแล้ว ถึงจางเหมยจะถูกทิ้งห่างไปห้ารอบ หรือก็คือ 2,000 เมตร แต่สีหน้าก็แทบไม่เปลี่ยน ดูท่าจะยังฝืนต่อไปได้
ส่วนหวงลี่เริ่มช้าลงแล้ว หอบหายใจอย่างหนัก
“พี่กู้ ไปกินข้าวด้วยกันไหมครับ?”
หลิวเฉียงชวน
“ผมอยากกินอาหารร้อน ๆ จากโรงอาหารจะแย่แล้ว
ถึงจะแพง แต่ก่อนที่จะต้องทำงานมอบหมายของห้องเรียนพรุ่งนี้ อย่างน้อยก็ขอเสพสุขสักหน่อยเถอะ”
ใครจะคิดว่าแต่ก่อนแค่เรียนเสร็จก็ไปกินข้าวที่โรงอาหาร แล้วกลับหอไปเล่นเกม จะกลายเป็นเรื่องที่ได้แต่ฝันถึง?
“ไปกันเถอะ... เสี่ยวเสวี่ย หวั่นซิง พวกเธอไปด้วยไหม?”
กู้ผิงเซิงถาม
เด็กสาวทั้งสองพยักหน้า แล้วเดินตามกู้ผิงเซิงไป
เมื่อเห็นภาพนั้น หลายคนต่างอิจฉากู้ผิงเซิง
แต่นักเรียนบางคนก็ลองคิดดูให้ดี ตอนนี้กู้ผิงเซิงกุม “อำนาจ” ของห้องเรียนไว้แล้ว
แต่รอบตัวเขามีสาว ๆ ตามอยู่แค่สองคน...
ดูเหมือนว่า...จะถือว่า...ยับยั้งชั่งใจมากแล้วกระมัง?