“ไม่... ผมหวงเจียหาวไม่มีทางคิดอะไรน่ากลัวแบบนั้นแน่นอน ไม่มีทาง...”
หวงเจียหาวรีบส่ายหน้า พลางคิดในใจอย่างเงียบ ๆ
“พี่กู้เป็นคนดี มีเขาอยู่ด้วย ผมก็ยิ่งวางใจเรื่องความปลอดภัยของตัวเอง บางทีถ้าเจออันตราย เขาอาจจะปกป้องผม...”
ทว่า ยิ่งหวงเจียหาวคิด เสียงอีกเสียงในใจกลับยิ่งบอกให้เขากาเครื่องหมายถูก ไม่ใช่กากบาท
เพราะว่า
ลึก ๆ แล้วเขาก็มีความคิดแบบนั้นจริง ๆ
มนุษย์ย่อมมีความโลภอยู่แล้ว ต้องมีแน่นอน หากเขากากบาท ก็แปลว่าตอบผิด ถ้าตอบผิด ก็จะไม่ได้คะแนนข้อนี้...
สุดท้ายหวงเจียหาวก็ไม่ได้กากบาท
“ถ้ามีพรสวรรค์... ก็จะมีพลังมากพอแล้ว แต่ไม่ต้องห่วงนะพี่กู้ ถึงในใจผมอาจจะคิดแบบนั้นเพราะด้านมืดของตัวเอง แต่ผมไม่มีทางทำแบบนั้นแน่นอน...”
หวงเจียหาวโน้มน้าวตัวเองได้สำเร็จ แล้วก็กาเครื่องหมายถูก ทว่าหลังกาเสร็จ
เขากลับรู้สึกผิดอยู่บ้าง รู้สึกว่าทำแบบนี้ไม่ค่อยดี
...
“ข้อสอบบ้าอะไรกันเนี่ย?”
ลั่วชิงเสวี่ยมองข้อสอบอย่างตะลึง ข้อสอบแบบถูกผิดข้อ 37: คุณอิจฉาคนที่คุณชอบในตอนนี้อย่างกู้ผิงเซิงอยู่ในใจ ถึงขั้นคิดว่าถ้าฆ่าเขาแล้วได้พรสวรรค์อย่างที่สองมาครอบครองก็คงดี เพราะนั่นคือพรสวรรค์เชียวนะ ถ้าเปิดได้ระดับ S ล่ะ? กู้ผิงเซิงมีชีวิตรอดมาได้จนถึงตอนนี้ ทั้งยังได้รับเหรียญผีมาไม่น้อย ก็เพราะพรสวรรค์ระดับ S ที่แข็งแกร่งของเขา
“คนออกข้อสอบนี่มันบ้าหรือเปล่า ฉันจะไปคิดแบบนั้นได้ยังไง”
ลั่วชิงเสวี่ยกากบาทโดยไม่ลังเล
จากนั้นเธอก็อ่านข้อถัดไปต่อ ระหว่างทำข้อสอบ บางครั้งลั่วชิงเสวี่ยก็อดสงสัยไม่ได้ จึงใช้ดวงตาสีดำข้างหนึ่งและสีขาวอีกข้างมองอาจารย์คุมสอบที่กำลังเดินตรวจอยู่รอบ ๆ