เสวี่ยฉิวร้อนใจจนกระโดดโลดเต้น “นายท่าน ตอบแบบนี้ไม่โรแมนติกเอาเสียเลย!”
【อีไล: ?】
【อีไล: เธอคิดกับฉันแบบนี้เองเหรอ? คนอื่นมีสิทธิ์ให้ฉันส่งรูปแบบนี้ให้ด้วยหรือไง?】
【อีไล: หึ】
【อีไล: ยัยโง่】
เสวี่ยฉิวร้อง “เขาร้อนตัวแล้ว ๆ ๆ!”
เจี่ยนหยวนไม่สนใจเจ้านกอ้วนที่จู่ ๆ ก็ตื่นเต้นเกินเหตุ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับอย่างขุ่นเคือง
【เจี่ยนหยวน: ทำไมคุณด่าฉันอีกแล้ว】
【อีไล: เพราะเธอโง่】
【อีไล: รูปนี้ฉันอุตส่าห์ตั้งใจถ่ายแทบตาย เธอกลับทำท่าเฉยเมยขนาดนี้ ฉันจะไม่รู้สึกไม่พอใจได้ยังไง?】
【อีไล: หรือว่าปากแข็งไปอย่างนั้นเอง ที่จริงดูรูปแล้วแอบหน้าแดงอยู่ล่ะสิ】
เจี่ยนหยวนที่กำลังพยายามใช้ผ้าขนหนูซับความร้อนบนใบหน้าตัวเองอยู่จริง ๆ: ……
เสวี่ยฉิวถอนหายใจ
“ทำยังไงดี นายท่าน โดนจับได้อีกแล้ว”
เจี่ยนหยวนอับอายจนกลายเป็นโกรธ คว้าเสวี่ยฉิวลงมาแล้วห้ามไม่ให้มันดูหน้าจอของเธออีก
นอกจากเรื่องจุกจิกนี้ ช่วงเช้าของเธอก็ผ่านไปอย่างราบรื่นดี
อันอวิ๋นจัดเซนทิเนลที่ต้องรับการบำบัดไว้ให้แล้ว เธอแค่ไปถึงห้องบำบัดให้ตรงเวลาก็พอ
ไม่รู้ว่าได้รับคำเตือนมาก่อนหรือเปล่า พอเข้าห้องบำบัดแล้วทั้งสองคนก็ทำตัวเรียบร้อยเป็นพิเศษ
ไม่ได้ขอให้เธอเล่นกับจิตอวตาร และไม่ได้มองเธอด้วยสายตาร้อนแรงอีก
มีเพียงเซนทิเนลคนหนึ่งที่ก่อนกลับมายืนอยู่ตรงประตูห้องบำบัด แล้วพูดถึงเคนเสีย ๆ หาย ๆ ไม่หยุด
“เสือดาวเป็นสัตว์เจ้าเล่ห์มาก”
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง ทว่าน้ำเสียงฟังอย่างไรก็เหมือนกำลังกัดฟันพูด