เจี่ยนหยวนพูดอย่างอ้อมค้อม
“ก็ไม่ได้ถึงกับเกลียดหรอก แค่กลัวนิดหน่อย”
ใครใช้ให้ภาพจำของเธอที่มีต่องูคืออันตราย มีพิษ และดุร้ายกันล่ะ?
แต่หมิงลั่วชิงที่อยู่ตรงหน้า นอกจากตอนเพิ่งพบกันที่ล่วงเกินเธอแล้ว เวลาอื่นก็ไม่ได้ดุดันเหมือนจิตอวตารเลย กลับดูเหมือนคนง่วงนอนตลอดเวลาเสียด้วยซ้ำ
หมิงลั่วชิงไม่ใส่ใจ
“เกลียดก็ไม่เป็นไร”
จิตอวตารที่ทั้งอันตรายและน่าเกลียด ย่อมไม่เป็นที่ชื่นชอบของไกด์นัก
เขาชินกับการได้รับปฏิบัติเช่นนี้มานานแล้ว
“ถ้าเธอไม่ได้เกลียดจิตอวตารของฉัน ครั้งก่อนฉันก็คงไม่ต้องใช้มารยาหญิงยั่วยวนหรอก”
เขาเสริมอีกว่า “แต่ก็ไม่สำเร็จ”
ช่วยด้วย!
ทำไมต้องพูดถึงเรื่องครั้งก่อนด้วยนะ!
เจี่ยนหยวนทั้งอึดอัดทั้งหงุดหงิดอยู่หน่อย ๆ
“นั่นมันปัญหาของคุณ ใครเขาโผล่ไปอยู่บนเตียงคนอื่นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยกันล่ะ คุณไม่คิดว่ามันเกินไปหน่อยหรือไง?”
หมิงลั่วชิงส่งเสียงอืม ดวงตาดำสนิทไร้อารมณ์
“ไม่คิด ถ้าตอนเธอนอนอยู่บนเตียง แล้วฉันโผล่ไปที่นั่น แบบนั้นต่างหากถึงจะเรียกว่าเกินไป”
เจี่ยนหยวน: …
ฟังดูมีเหตุผลอยู่นิด ๆ แฮะ
เธอวกกลับเข้าเรื่อง “นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือคุณเข้าห้องนอนฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต แถมยังทำให้ชื่อเสียงฉันเสียหายด้วย”
ก็เพราะความเข้าใจผิดครั้งนั้นแท้ ๆ
หลายวันหลังจากนั้น ในช่องแชตของเธอก็มักมีรูปอีไลที่เผยให้เห็นเรือนร่างแบบหมิ่นเหม่เด้งขึ้นมาเป็นครั้งคราว
อีกฝ่ายเหมือนกำลังประชันกับใครอยู่ ยิ่งส่งก็ยิ่งกล้า
โชว์อย่างเปิดเผย แถมยังโชว์จนเป็นเอกลักษณ์