ห้องที่อยู่ข้างห้องพยาบาลเก็บเสียงไว้ ผนังทั้งด้านทางซ้ายเป็นกระจกทางเดียว ทำให้มองเห็นพื้นที่อีกฝั่งซึ่งกำลังตรวจยีนได้อย่างชัดเจน
อวิ๋นฉางเยว่นั่งอยู่บนเก้าอี้เท้าแขนข้างโต๊ะ เส้นผมยาวสีเงินขาวถูกรวบไว้หลวม ๆ ด้วยโซ่เส้นบางตรงท้ายทอย ปลายผมระไหล่เป็นประกายแวววาวเย็นเยียบราวเครื่องเคลือบ
ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เขาก็ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเจ้าของพื้นที่ ผู้ควบคุมทุกสิ่งได้อย่างเบ็ดเสร็จ
เซี่ยชูยืนห่างจากเก้าอี้เท้าแขนสามก้าว สีหน้าแสดงความเคารพ
“ครั้งนี้เป็นเพียงการตรวจซ้ำตามปกติสำหรับเทคโนโลยีใหม่ หากคุณอยากรู้ผลล่วงหน้า ก็ไม่จำเป็นต้องเดินทางมาถึงที่นี่โดยเฉพาะนะครับ มีเรื่องสำคัญอะไรหรือเปล่า?”
อวิ๋นฉางเยว่พลิกอ่านเอกสารตรงหน้า เสียงกระดาษเสียดสีกันดังซู่ซ่าอยู่พักใหญ่ ก่อนเขาจะเอ่ยขึ้นอย่างเนิบนาบ
“เอกสารทรัพย์สินที่ฉันให้เธอจัดการ ต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่าจะถึงขั้นตอนที่ต้องให้ฉันลงนาม?”
เขาไม่ได้ตอบคำถามของอีกฝ่าย
เซี่ยชูเองก็ไม่ทันสังเกต เขากล่าวด้วยความกังวลว่า “คุณแน่ใจหรือครับว่าจะมอบทรัพย์สินทั้งหมดนี้ให้ประชาชนในรูปแบบสิ่งของบริจาค? ความมั่งคั่งนี้มากพอจะซื้อดาวเคราะห์ได้หลายดวงเลยนะครับ”
อวิ๋นฉางเยว่กระแอมเบา ๆ ริมฝีปากซีดขาว
“ฉันเป็นคนที่กำลังจะตายแล้ว เงินพวกนี้มีคุณค่ากว่าหากมอบให้ประชาชนในสหพันธ์ แทนที่จะเก็บไว้ในมือฉัน”
เซี่ยชูรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง
ในฐานะหนึ่งในคนสนิทของอวิ๋นฉางเยว่ เขาทั้งภักดีและเคารพอีกฝ่าย