นี่คือโรงอาหารเฉพาะที่หอคอยดำสร้างขึ้นสำหรับไกด์ หลังจากพวกเธอเสนอความเห็น
หลัวอีนั่งอยู่ตรงข้ามเจี่ยนหยวน คีบผลไม้ในจานเล่นอย่างเอื่อยเฉื่อย ดูท่าทางไม่ค่อยอยากอาหาร
จู่ ๆ เธอก็เอ่ยกับเจี่ยนหยวน
“เธอสังเกตไหมว่า หลินซูหลานกับพวกนั้นเอาแต่มองเราอยู่?”
มีด้วยหรือ?
เจี่ยนหยวนหันไปมองด้านข้าง แล้วก็สบตากับหลินซูหลานเข้าพอดี
พอถูกเห็นเข้า หลินซูหลานก็รีบหลบตาอย่างลนลาน ก้มหน้ากินอาหารในจาน
ช่างเป็นการกระทำที่ยิ่งปกปิดก็ยิ่งฟ้องชัด
ถ้าเอาฝีมือแอบมองแบบนี้ไปใช้ในห้องสอบ คงถูกผู้คุมสอบจับได้เป็นคนแรกแล้วเอาไปทำตัวอย่างแน่
เจี่ยนหยวนหันกลับมา ถามอย่างไม่เข้าใจ
“พวกเธอมีอะไรจะพูดหรือเปล่า?”
นับตั้งแต่เกิดเรื่องขัดแย้งตอนรับบัตรผ่านประตูในวันนั้น ไกด์คนอื่น ๆ ก็ทำราวกับมีเส้นแบ่งทางร่างกายกั้นระหว่างพวกเธอกับสองคนนี้
ปกติเวลาเจอกัน ต่างฝ่ายต่างไม่แม้แต่จะมองอีกฝ่าย
หลัวอีเลิกคิ้ว “ฉันเดาอะไรได้อย่างหนึ่ง แต่ยังไม่แน่ใจ”
คำพูดนั้นทำให้เจี่ยนหยวนอยากรู้ขึ้นมา เธอโน้มตัวไปข้างหน้าแล้วถามเสียงเบา
“อะไรเหรอ?”
“คงได้เห็นความจริงแล้วล่ะ”
หลัวอีพูดอย่างไม่เกรงใจ
“เธอไม่เห็นหรือว่าเซนทิเนลที่นี่ไม่เหมือนกับเซนทิเนลของหอคอยขาว? พวกเขาก็ฟังคำสั่งของไกด์เหมือนกัน แต่ไม่ได้เชื่อฟังโดยไม่มีเงื่อนไข ฉันได้ยินมาว่าหลินซูหลานเพิ่งเจอเรื่องไม่เข้าท่าจากเรื่องนี้มา”
“อีกอย่าง ผู้บาดเจ็บที่ลงมาจากแนวหน้ามีตั้งมากมายทุกวัน พอเห็นบ่อยเข้า ก็ย่อมเข้าใจว่าการต่อสู้กับสัตว์กลายพันธุ์นั้นยากลำบากแค่ไหน”