เพราะความเข้าใจผิดเมื่อวันก่อน
พอเจี่ยนหยวนกลับมาที่หอคอยดำอีกครั้ง เธอก็แทบอยากหลบหน้าผู้คน พยายามลืมเรื่องน่าอึดอัดที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยง
แม้ภายหลังเธอจะพยายามอธิบายให้หมิงลั่วชิงฟังอย่างเต็มที่แล้ว
ฉู่เย่าก็ไม่ได้พูดอะไรเกินเลยอีก
แต่แค่มองแววตาของอีกฝ่าย เจี่ยนหยวนก็รู้แล้วว่าคำอธิบายของเธอไม่มีความน่าเชื่อถือในสายตาหมิงลั่วชิงเลย
ถึงชื่อเสียงของเธอจะไม่ได้สำคัญอะไรนัก
แต่นี่มันชื่อเสียงของเธอนะ!
แถมทีมที่เจี่ยนหยวนต้องนำทางในสัปดาห์นี้ยังเป็นทีมสุนัขที่กระตือรือร้นที่สุดอีกด้วย
พอถึงคิวเซนทิเนลคนที่สองซึ่งต้องรับการนำทาง จิตอวตารซามอยด์ของเขาก็เดินเข้ามาก่อนเจ้าตัวเสียอีก
ซามอยด์เป็นก้อนขนสีขาวฟูฟ่องตัวใหญ่ มันเดินวนรอบเจี่ยนหยวนหนึ่งรอบ ก่อนจะเอาหัวดุนขาเธอ แล้วแลบลิ้นยิ้มแป้นอย่างซื่อ ๆ
เซนทิเนลที่เดินตามเข้ามาก็ยิ้มซื่อไม่ต่างกัน
“ไกด์เจี่ยน สวัสดีครับ ผมชื่อรุ่ยอัน”
เขามีผมหยิกฟูเล็กน้อย บนใบหน้ามีกระเล็ก ๆ อยู่บ้าง ดูเป็นเด็กหนุ่มข้างบ้านตามแบบฉบับ
“ได้ยินมาว่าคุณชอบลูบจิตอวตาร ผมเลยปล่อยมันออกมา หวังว่าจะไม่เสียมารยาทนะครับ”
เจี่ยนหยวนรู้สึกว่ารอยยิ้มของเขาเหมือนซามอยด์ไม่มีผิด
“ไม่เป็นไรค่ะ คุณไปนั่งบนเก้าอี้นำทางเถอะ”
เธอพูดพลางลูบหัวซามอยด์ไปด้วย
หลังจากรู้ว่าจิตอวตารรับความรู้สึกร่วมกับเซนทิเนลได้ ตอนนี้เธอจึงกล้าทำแค่ท่าทางง่าย ๆ อย่างลูบหัวเท่านั้น
รุ่ยอันมองซามอยด์ที่ถูกเจี่ยนหยวนลูบหัวด้วยความอิจฉาจนตาแดง
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาอิจฉาจิตอวตารของตัวเอง