เจี่ยนหยวนไม่ชอบสายตาของฮั่วเหยียน
แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจว่าจะต้องได้ครอบครอง ทำให้เธออึดอัดมาก และลางสังหรณ์ของเธอก็มักแม่นยำเสมอ
เธอส่ายหน้าปฏิเสธ
“ขอโทษนะ ฉันไม่ได้สนใจคุณ”
แม้ถูกปฏิเสธ ฮั่วเหยียนก็ไม่ได้ท้อแท้แม้แต่น้อย
เขาหยิบช่อดอกไม้สวยงามช่อหนึ่งออกมาจากด้านข้าง กลีบดอกเรียวยาว ขอบกลีบแต้มผงสีทองระยิบระยับอยู่เล็กน้อย
“นี่เป็นของขึ้นชื่อจากดาวไลเนอร์ มีจำนวนไม่มาก และบานได้นานถึง 100 วันโดยไม่ร่วง บางทีคุณอาจชอบของขวัญที่เปี่ยมชีวิตชีวาชิ้นนี้มากกว่า”
เจี่ยนหยวนตอบ “ไม่ต้องหรอกค่ะ”
“ก็ได้”
ฮั่วเหยียนเก็บช่อดอกไม้ แล้วเอื้อมมือมาหาเธออย่างเป็นธรรมชาติ
“ถ้าไม่อยากรับของขวัญ งั้นเพิ่มฉันเป็นเพื่อนในอุปกรณ์สื่อสารได้ไหม?”
เขาแสดงสีหน้าอ้อนวอน
“ฉันรับรองว่าพอเป็นเพื่อนกันแล้วจะไม่รบกวนคุณ ดูแก่ที่เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ให้โอกาสฉันสักครั้งได้ไหม?”
เสวี่ยฉิวโมโหแล้ว
“ที่บ้านไม่มีกระจกก็ต้องมีฉี่ให้ส่องบ้างสิ! ก็บอกแล้วว่าไม่สนใจ ยังจะมายืนร้องเรียกอยู่ได้!”
มันกระพือปีก
“นายหญิง ให้ข้าไปจิกเขาเถอะ!”
เจี่ยนหยวนรีบห้าม “อย่านะ!”
ถึงเธอจะอึดอัด แต่พฤติกรรมของฮั่วเหยียนตอนนี้ยังอยู่ในขอบเขตการเกี้ยวพาราสีตามปกติ
เธอไม่อยากมีเรื่องบาดหมางกับเพื่อนร่วมสถาบันมากเกินไป
เจี่ยนหยวนเบี่ยงตัวหลบมือที่ฮั่วเหยียนยื่นมา แล้วรีบเดินผ่านเขาออกไป
ฮั่วเหยียนมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่ค่อย ๆ ห่างออกไป ก่อนจะชักมือกลับ แววตายิ่งเปี่ยมความสนใจ
ไม่รับของขวัญ ไม่ดุด่าเขา และไม่ปะทะกับเขา
เป็นไกด์ที่พิเศษจริง ๆ