บทที่ 2 เมื่อผีในตำนานปรากฏต่อหน้า
ภายใต้จันทราสีโลหิต มีเรื่องเล่าขนหัวลุกของเหล่าภูตผีมากมายนับไม่ถ้วน
เช่น ฮว่าผี อู๋จั้ว ทูฟู่
ตำนานเล่าว่ามีผีร้อยชนิด แต่ที่มนุษย์เคยพบเห็นจริงนั้นไม่ถึงสามส่วน
จินปู้ฮว่าน คือหนึ่งในสิ่งลึกลับเหนือชั้นที่สุดในบรรดาเรื่องเล่าสยองขวัญทั้งหลาย
เดิมก็คิดว่าเป็นเพียงตำนาน
ไม่นึกว่าจะมีอยู่จริง
แต่...
เป็ดย่างตัวนี้เดิมทีซื้อมาฉลองวันบรรลุนิติภาวะของเฉินชิง 18 หยวน ไม่คิดเลยว่าจะมีมูลค่าเพิ่มขึ้น 500000 เท่าในพริบตา
ใจร้อนอยากไปขาย แต่ตอนนี้ยังมีไข้อยู่ ได้แต่รอวันพรุ่งนี้
วันรุ่งขึ้น
เฉินชิงอาการดีขึ้น
ยัดเป็ดทองคำใส่เป้ปีนเขา แล้วออกจากบ้าน
ร้านทองที่ใหญ่ที่สุดในเมืองชื่อไป่ฝูจูเป่า
"ผมจะขายทองคำแท่งสิบแท่ง"
พนักงานสาวชะงัก ลูกค้ารายใหญ่แบบนี้ไม่ค่อยพบเห็น
สำรวจเฉินชิง วัยรุ่น เสื้อผ้าทั้งตัวไม่น่าเกินห้าสิบหยวน ในใจไม่เชื่ออยู่แล้ว
แน่นอน ด้วยงานบริการ คงไม่โง่ทำสีหน้าไม่พอใจ
เฉินชิงถูกเชิญเข้าห้องวีไอพี
เขาเบ่งแรงดึงเป็ดทองคำออกมา ผู้จัดการประจำร้านถึงกับตะลึงงัน
"นี่มัน..."
ปฏิกิริยาแรกคือของปลอม
ปฏิกิริยาที่สอง...ก็ยังคิดว่าปลอม
เป็ดทองคำ?!
แถมเป็นเป็ดย่างอีก?!
เหมือนจริงเกินไปแล้ว!
ทุกปุ่มทุกนูนบนหนังเป็ดชัดเจนราวมีชีวิต
แม้แต่ปีกเป็ดที่ถูกถอนขนไว้ครึ่งเดียวและรากขนที่ถอนไม่หมดก็ดูมีชีวิตชีวา
"บ้านผมเคยเปิดร้านเป็ดย่างแฟรนไชส์ นี่คือสมบัติประจำร้าน"
ฟังเฉินชิงพูด ผู้จัดการร้านถึงเริ่มเชื่อขึ้นมานิดหน่อย
เรียกคนนำเครื่องสเปกโตรมิเตอร์มา
ทุกคนคลุกคลีกับทองคำมาทั้งชีวิต แต่เพิ่งเคยเห็นเป็ดทองคำเป็นครั้งแรก
พนักงานที่ว่างจึงเบียดกันเข้ามาดูของแปลกในห้องวีไอพี กระทั่งพนักงานเคาน์เตอร์สาวยังผลัดกันมาดู
เครื่องสเปกโตรมิเตอร์แบบมือถือส่องปุ๊บ Au 100%!
นั่นหมายถึงปริมาณทองคำอย่างน้อย 99.9%
สุดยอดแห่งความเหลือเชื่อ!
"คุณครับ ถ้าจะขาย จำเป็นต้องผ่าครับ"
"ผ่าเลย"
รปภ.หลายคนแบกกรรไกรไฮดรอลิกสูงครึ่งคนออกมา
พวกเขาลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าใช้เจ้าอันใหญ่นี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
ออกแรงตัดปีกเป็ดชิ้นหนึ่ง นำไปตรวจกับเครื่องสเปกโตรมิเตอร์แบบตั้งโต๊ะที่แม่นยำขึ้น...
ก็ยัง Au 100%!
หมายถึงความบริสุทธิ์อย่างน้อย 99.999%!
เหลือเชื่อขั้นสุด!
แล้ววัดความหนาแน่น ได้ 19.32 g/cm³ มาตรฐานเป๊ะราวตำรา!
ต่อมาใช้ไฟพ่นหลอมเป็นน้ำทอง ก็ยังเป็นทองคำมาตรฐานที่สุด
"ค่อนข้างเหลือเชื่อ"
"โคตรสุดยอด!"
"เหลือเชื่อเหลือคณา!"
เป็ดทองคำใหญ่ขนาดนี้ ตีค่ารวมเท่ากับที่ร้านรับซื้อได้ทั้งครึ่งปี ไม่นาน ผู้นำระดับสูงของร้านทองก็มาด้วย
เพื่อความรอบคอบ ผ่าเป็ดทองคำออกเป็นยี่สิบกว่าชิ้น
พวกเขาจึงพบว่า เป็ดทองคำด้านในที่มองไม่เห็น ถึงขั้นแกะสลักซี่โครงออกมาเหมือนมีชีวิต
จำเป็นด้วยหรือ?
นี่คือฝีมืออวดเชิงของช่างใหญ่บางคน?
ผู้นำของร้านทองคอยอยู่เป็นเพื่อนเฉินชิง พูดจาสุภาพนอบน้อม
ในที่สุด ตรวจสอบเป็ดทองคำเสร็จสิ้น
น้ำหนักรวม 21259.33 กรัม
คิดตามราคารับซื้อวันนี้ที่ 440 หยวน รวมเป็น 9354105.2 หยวน
9.3 ล้าน!
ผู้นำร้านทองยิ้มปากเบ้
รับซื้อก็ย่อมซื้อถูกขายแพง เป็ดตัวนี้คงทำกำไรได้อย่างน้อยล้านหยวน ถ้าบวกค่าแรงอีกก็ยิ่งเพิ่มขึ้นไปอีก
"โอน 9 ล้านเข้าบัญชี ที่เหลือขอเป็นเงินสด"
"ไม่มีปัญหา!"
ไม่นาน 9 ล้านก็เข้าบัญชี เงินสดใส่กล่องไม้ประณีต นำมามอบให้เฉินชิง
เฉินชิงกลับบ้าน ดึงผ้าไหมสีทองที่บุกล่องออก ห่อไว้ข้างนอก
แล้วใส่เชือกกับค้อนลงไปในกล่อง
อาจต้องใช้ตอนปีนเจดีย์ไร้ผี
เฉินหมานมองอยู่ตลอด "เฉินชิง นายจะขายบ้านเหรอ?"
เฉินชิงชะงักไปเล็กน้อย ที่ให้เฉินหมานถ่ายรูปพวกปล่อยเงินกู้ ทำให้เขาคิดไปเอง?
"นายบอกไม่ว่าจนแค่ไหนก็ห้ามขายบ้านหลังนี้ไม่ใช่เหรอ?"
พูดประโยคนี้ สีหน้าเฉินหมานไร้อารมณ์
"เชื่อฉันไหม?" เฉินชิงย่อตัวลง
"เชื่อ"
เฉินหมานพยักหน้า แล้วสั่นหัว "แต่ถ้าขายบ้าน เฉินซานกับเฉินควนกลับมาก็หาพวกเราไม่เจอ"
เฉินซาน คือพ่อ
เฉินควน คือพี่ชายคนโต
ทั้งสองหายตัวไปอย่างลึกลับ แต่ในชาติก่อน ก่อนจะเกิดจันทราสีโลหิต เฉินควนเคยกลับมา
และทิ้งเกราะกระดาษกับมีดกระดาษให้เฉินชิงและเฉินหมานใช้เอาชีวิตรอดจนถึงธารผีหนที่สาม
แต่วันนั้นเฉินชิงกับเฉินหมานไม่อยู่บ้าน จึงไม่ได้พบหน้า
"ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพวกเขาก็โทรศัพท์มา" เฉินชิงปลอบไม่กี่คำ ไม่ได้ทำกับข้าว สั่งอาหารกล่องมากิน
กำชับให้เฉินหมานปิดประตูนอน มุ่งหน้าสู่วัดไร้ผีท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น
วัดไร้ผี
ขนาดไม่ใหญ่ แต่ประวัติศาสตร์ยาวนาน
หน้าประตูมีศาลาเล็กเรียบง่าย ป้ายเขียนว่า ผู้ใหญ่ 15 หยวน เด็ก 10 หยวน เด็กต่ำกว่า 110 ซม. ฟรี
สถานที่เที่ยวทั่วไปตอนนี้ปิดหมดแล้ว แต่วัดไร้ผีพิเศษ ยังมีธูปเทียนกรุ่นอยู่บ้าง
เฉินชิงซื้อตั๋ว มาถึงในวัด หาเจ้าอาวาสโดยตรง
พบเขาตอนสวมแว่นสายตา กำลังไถคลิปสั้น
"ท่านโยม นี่มัน?"
"มาแก้บน" เฉินชิงเสียงศรัทธา ชี้ไปยังกล่องห่อผ้าเหลืองทองข้างตัว "ปู่ของผมตอนยังมีชีวิตเคยช่วงหนึ่ง กำลังจะล้มละลาย ภายหลังมาเข้าวัดนี้ ไปที่...ใช่ชื่อเจดีย์ปราบอสูร?"
"เจดีย์ไร้ผี"
"อ้อ ใช่ ไปสักการะที่เจดีย์ไร้ผี ภายหลังการค้าคล่องตัว คนก็ตายอย่างสงบตามอายุ ฉะนั้น วันนี้จึงตั้งใจมาแก้บนที่เจดีย์ไร้ผี"
เฉินชิงโกหกหน้าตาย "ช่วงนี้ทางบ้านก็ไม่ค่อยราบรื่น เลยถือโอกาสแก้บนพร้อมอยากค้างที่นี่สักคืน ล้างเสนียดจัญไรออก"
"ท่านโยม" เจ้าอาวาสลำบากใจ "เจดีย์ไร้ผีทรุดโทรมตามกาลเวลา ใส่กุญแจล็อกมานานแล้ว"
เฉินชิงยื่นซองจดหมายหนาสองซอง "ท่านอาจารย์ โปรดอำนวยความสะดวก แม้ของพวกนี้จะหยาบโลน แต่คือน้ำใจเล็กน้อยของคนเลื่อมใสพุทธอย่างผม เอาไว้ซ่อมประตูวัดเถอะ"
ดวงตาเจ้าอาวาสสว่างวาบ!
ท่านโยมใจบุญสุนทานเช่นนี้ หลายปีแล้วไม่เคยพบ!
ยิ้มกว้างด้วยความยินดี "ความกตัญญูเช่นนี้ ทางวัดย่อมต้องจัดให้ อืม...ช่างมัน ท่านโยม อาตมาพาไปเอง"
ว่าแล้วก็เก็บซองสองซองอย่างเป็นธรรมชาติ นำเฉินชิงอ้อมไปหลังวัด
หน้าวัดตกแต่งดูดี ด้านหลังยังเป็นป่าดิบ
ตลอดทางรกไปด้วยหญ้าสูง
เจ้าอาวาสเปิดไฟท้ายมือถือ...
ในที่สุด เฉินชิงก็เห็นเจดีย์ไร้ผี
เจ็ดชั้น ดูทรุดโทรมจริง ทุกชั้นแทบถูกหยากไย่คลุม
เสียงดังกราวๆ อยู่นาน จึงไขเปิดกุญแจ
ทันใดนั้นกลิ่นอับกับฝุ่นตลบอบอวลพุ่งเข้าใส่หน้า
พร้อมเสียงกุกกัก อาจเป็นหนูตกใจหนี
"ท่านโยม ที่นี่ไม่มีใครดูแลมานานมากแล้วจริงๆ..." เจ้าอาวาสเก้อเขิน
เฉินชิงส่ายหน้า "ไม่เป็นไร"
ไม่รังเกียจ คุกเข่าลงบนเบาะพันพิ้นฝุ่นโดยตรง
ศรัทธาหนักแน่นที่สุดเท่าที่เคยมี
"สาธุ สาธุ"
เจ้าอาวาสพนมมือ ค่อยๆถอยออก
"เจ้าอาวาส กรุณาล็อกประตูด้วยครับ"
เจ้าอาวาสนิ่งไปเล็กน้อย ทำตาม ล็อกประตูให้
เฉินชิงกลัวว่าพวกเขาจะไม่วางใจ ถ้าดึกๆ มาดูอีกครั้งก็จบเห่
สำรวจสภาพแวดลัอม
อบอวลด้วยกลิ่นอับ ฝุ่นเกลื่อนกล่น รูปปั้นภูตผีมากมายอัปลักษณ์ดุร้าย ยังมีหนูวิ่งผ่านเป็นครั้งคราว
จากประสบการณ์ในธารผี ที่นี่ไม่นับว่าน่ากลัว
วัดไร้ผีพอยามสามทุ่มก็เงียบลง
พอเที่ยงคืน ก็ไร้เสียงใดใดโดยสิ้นเชิง เฉินชิงซึ่งนั่งจนเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวขยับกายเล็กน้อย ค่อยๆลุกขึ้นยืน
ครึ่งเมืองซีหมิงรู้ว่าเจดีย์เจ็ดรัตนปราบมารมาจากวัดไร้ผี ชั้นเจ็ด
เฉินชิงเดินย่องๆ ไขไฟฉาย ก้าวขึ้นทีละขั้น
เอี้ยด...เอี้ยด...
พื้นบันไดแสนไม่มั่นคง หนึ่งก้าวหนึ่งเสียง
ค่อยๆมาถึงชั้นสอง
ข้างในมีรูปปั้น คือผีตนหนึ่งถูกตอกตรึงบนพื้น แหกปากร้องอย่างโหดเหี้ยม
ชั้นสามก็มีรูปปั้น ผีตนหนึ่งถูกเชือกมัดแน่น
ชั้นสี่ ห้า หก ต่างมีรูปปั้น
จากนั้นเฉินชิงขมวดคิ้ว
บันไดขึ้นชั้นเจ็ดมันหัก
เฉินชิงเตรียมเชือกมา แต่ไม่มีขอเกี่ยวหรืออุปกรณ์ประกอบอื่นๆ
เขางัดอิฐครึ่งก้อนที่หลวมแล้วตรงหน้าต่าง มัดติดปลายเชือก โยนขึ้นไปทางปากบันไดเบาๆ
ฟึบ!
เสียงทึบ
แนวรอยต่อแผ่นพื้นทั้งชั้นเต็มไปด้วยละอองฝุ่นร่วงหลั่งดั่งน้ำตก ซ่าๆลงมา
กระตุกเชือก อิฐลื่นลงมาอย่างง่ายดาย
เฉินชิงรับอิฐที่ร่วงลงมา อดขมวดคิ้วไม่ได้
วัดนี้ไม่ใหญ่และไม่เล็ก เสียงนี้คงไปไม่ถึงวัดหน้า แต่ถ้าหาก?
คิดไปพลางก็พันอิฐหนาเป็นพิเศษรอบเชือก โยนขึ้นไปอีก
ฟึบ!
ก็เป็นเสียงทึบอีกหน
เฉินชิงจับเชือกแกว่งไปมา พยายามให้ไปเกี่ยวอะไรสักอย่าง
แต่ก็ล้มเหลวอีกครั้ง
จากนั้น ครั้งที่สาม ครั้งที่สี่...
ราวยี่สิบกว่าครั้ง
ในที่สุด ขณะที่เฉินชิงเขย่าเชือกอีกครั้ง เส้นเชือกระสับกระส่ายพลันตึงเปรี๊ยะ!
ไปเกี่ยวอะไรสักอย่างแล้ว!
เฉินชิงดีใจล้น
ดึงสองสามทีเพื่อทดสอบ เกี่ยวแน่นมาก
จึงกระทืบเท้าพันเชือกรอบเท้าเป็นห่วงสอด หนีบเท้าค่อยๆไต่ขึ้นสู่ชั้นเจ็ด
ไฟฉายส่องไป เฉินชิงตะลึงใจหายวาบ!
ปลายเชือกอีกด้าน กำลังถูกผีหน้าคร่ำเขี้ยวตั๊กแตนจับไว้ มันกำลังกระพริบตาใส่ตน!