เฝิงเจี้ยนรีบปล่อยลูกค้าที่เดิมตั้งใจจะทำบัตรเครดิตวงเงินสูงให้เพื่อนร่วมงานอีกคนดูแล
เมื่อเทียบกับค่าคอมมิชชันจากการขายทองคำมูลค่า 25 ล้านแล้ว ค่าคอมมิชชันเล็กน้อยจากการทำบัตรเครดิตจะนับเป็นอะไรได้!
เฝิงเจี้ยนรีบเดินมาหาหลินสือ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มจริงใจที่สุด
“สวัสดีครับคุณหลิน ผมเป็นผู้จัดการดูแลลูกค้าคนใหม่ของคุณ ชื่อเสี่ยวเฝิง วันนี้คุณมาทำธุรกรรมอะไรครับ?”
“อืม เข้าไปคุยข้างใน”
“ได้ครับ เชิญทางนี้ครับ”
เฝิงเจี้ยนกระตือรือร้นพาหลินสือเข้าไปยังห้องรับรองพิเศษวีไอพี พลางเก็บสายตาอิจฉาริษยาของเพื่อนร่วมงานไว้ในใจ แล้วแอบกระหยิ่มยิ้มย่อง
หลินสือใช้เงิน 25 ล้านซื้อทองคำได้อย่างไม่สะทกสะท้าน ในธนาคารอื่นเขาคงมีเงินฝากมากกว่านี้แน่!
ถ้าดึงเงินฝากเหล่านั้นมาได้ ผลงานของเขาก็จะพุ่งทะยานขึ้นไม่ใช่หรือ!
พนักงานธนาคารคนอื่น ๆ อีกหลายคนก็คิดแบบเดียวกัน
สำหรับพวกเขา ผลงานเท่ากับเงินเดือน
ลูกค้าชั้นดีเท่ากับผู้มีพระคุณที่เลี้ยงปากเลี้ยงท้อง
แต่เฝิงเจี้ยนลงมือเร็วเกินไป พวกเขาจึงทำได้แค่แอบด่าอยู่ในใจ
ไอ้คนถ่อย!
หลินสือเดินไปยังช่องบริการวีไอพี กำลังจะเอ่ยปาก
เฝิงเจี้ยนรีบพูดขึ้นว่า “คุณหลิน เชิญนั่งรอสักครู่นะครับ”
พูดจบก็รีบเดินออกไป
หลินสือจึงได้แต่นั่งรอ
ไม่นานเฝิงเจี้ยนก็กลับมา ในมือถือกล่องของขวัญสวยหรูมาด้วย
ทุกปีธนาคารจะเตรียมของขวัญให้ลูกค้าชั้นดี โดยมอบของขวัญต่างระดับกันตามระดับของลูกค้า
ปีนี้ธนาคารเตรียมเหล้าเหมาไถไว้สองขวดสำหรับลูกค้าระดับสูงสุด