เป็นเด็กสาวคนที่เมื่อครู่ตกใจจนร้องเสียงหลง
เด็กสาวแหวกคนที่ยืนขวางอยู่ข้างหน้า แต่หยุดเมื่อถูกชายที่เรียกกันว่าอาชิวขวางไว้
เด็กสาวพูดกับชิวจวินอย่างหงุดหงิดว่า
“รีบไปกันเถอะ ฝนตกหนักขนาดนี้ เสื้อผ้าฉันเปียกหมดแล้ว นี่ นายเป็นคนชนพวกเรานะ จักรยานคันนี้พวกเราไม่ชดใช้หรอก”
ประโยคหลังเธอพูดกับหลินสือ
เด็กสาวอายุไล่เลี่ยกับหลินสือ ผิวขาวผ่องไร้ตำหนิ แม้ใบหน้าจะงดงาม แต่สีหน้าเบื่อหน่ายในตอนนี้กลับทำลายความงามของเธอไปเสียหมด
หลินสือโบกมือ สีหน้ารู้สึกผิด
“ไม่เป็นไรครับ ผมผิดเอง ไม่ควรปั่นเร็วขนาดนั้น ถ้าคุณลุงบาดเจ็บ ผมกลับบ้านไปเอาเงินมาชดใช้ค่ารักษาให้ได้ครับ”
หลินสือฝ่าฟันเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกมา 8 ปี เขาคิดว่าฝีมือการแสดงของตัวเองไม่เลวเลยทีเดียว สามารถสวมบทเด็กหนุ่มธรรมดาได้อย่างแนบเนียน
ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าอาชิวมองหลินสือลึก ๆ ก่อนดึงเด็กสาวไปไว้ข้างหลัง แล้วหลีกทางให้ พลางพูดกับหลินสือว่า
“คราวหน้าปั่นช้าหน่อย เร็วขนาดนี้ไม่ปลอดภัย”
คนที่เหลือก็ขยับหลบไปด้านข้าง เปิดทางให้เช่นกัน
หลินสือหัวเราะแหะ ๆ ด้วยรอยยิ้มซื่อ ๆ
“เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณครับคุณลุง”
พูดจบเขาก็ขึ้นจักรยาน ปั่นผ่านคนกลุ่มนั้นไป
หลังจากปั่นออกไปหลายร้อยเมตรและเลี้ยวผ่านหัวมุมถนน ความรู้สึกเหมือนมีหนามทิ่มแทงแผ่นหลังจากสายตาที่จับจ้องอยู่ด้านหลังจึงค่อยจางหาย
ตอนนั้นเองหลินสือถึงรู้ว่าด้านหลังชุ่มเหงื่อเย็นบาง ๆ ไปแล้ว