หลินสือนั่งยอง ๆ เงียบ ๆ อยู่ตรงมุมห้อง
คนอื่น ๆ ในโถงใหญ่ถูกโจรควบคุมตัวไว้หมดแล้ว
โจรทั้งสี่คนนี้เห็นได้ชัดว่าเตรียมการมาอย่างดี แบ่งหน้าที่กันชัดเจน
คนหนึ่งคอยสังเกตการณ์ด้านนอก อีกคนคุมตัวประกัน
ส่วนอีกคนกำลังถือถุงเดินมาทางชายผมเกรียน
ฉู่เสี่ยวเตี๋ยที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
มีคนกล้าบุกมาปล้นธนาคารสำนักงานใหญ่จริง ๆ ด้วยเหรอ?!
ชายผมเกรียนเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์ เล็งปืนไปยังฉู่เสี่ยวเตี๋ยที่อยู่หลังกระจกกันกระสุน แล้วข่มขู่ว่า
“เอาทองแท่งออกมา! เร็ว!”
ฉู่เสี่ยวเตี๋ยไม่ยอมทำตาม กลับเก็บทองแท่งเตรียมล็อกกลับเข้าไปในตู้นิรภัย
แม้จะกลัวมาก แต่พวกเธอก็ผ่านการฝึกอบรมมา กระจกกันกระสุนของสำนักงานใหญ่ไม่ใช่สิ่งที่ปืนพกธรรมดาจะยิงทะลุได้
ที่นี่อยู่ใจกลางเมือง สัญญาณเตือนภัยของธนาคารเชื่อมต่อกับสถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุด ไม่เกินสิบนาที เจ้าหน้าที่ก็จะมาถึง
แต่ด้านนอกเคาน์เตอร์ยังมีพนักงานธนาคารคนอื่นอยู่
โจรคนหนึ่งจ่อปืนเข้าที่ศีรษะพนักงานแล้วลากตัวไปยังหน้าห้องรับรองแขกพิเศษ
พนักงานคนนั้นตกใจจนฉี่ราดทันที
“เอาทองแท่งออกมาให้เร็วที่สุด! ช้า 10 วินาที ฉันจะฆ่าคนหนึ่งคน!”
ฉู่เสี่ยวเตี๋ยไม่มีทางเลือก ได้แต่ทำตาม
หลินสือหลบอยู่ตรงมุม เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างเงียบ ๆ
เขาพบว่าไม่มีโจรคนไหนไปปล้นเงินสดจากเคาน์เตอร์อื่น
เป้าหมายของคนทั้งสี่ชัดเจนมาก พวกมันต้องการแค่ทองคำในห้องรับรองแขกพิเศษ