“นี่คือหน้าไม้สกัดกั้น ราคา 200,000 ไม่ลดแล้ว”
เซี่ยจินซินจับตาดูหลินสือ ไม่ปล่อยให้สีหน้าแม้เพียงนิดเดียวของหลินสือรอดพ้นสายตา
ราคานี้สูงไปหน่อย แต่ถ้าหนุ่มตรงหน้าไม่รู้เรื่อง เขาก็จะได้กำไรงาม
หลินสือไม่ขยับ สีหน้าไม่พอใจพลางเอ่ยว่า:
“ปืนซุ่มยิงกระบอกหนึ่งยังราคาแค่หลักหมื่น หน้าไม้กระบอกเดียวคุณกล้าขายผม 200,000 เลยเหรอ? ผมจำได้ว่าราคาในตลาดมืดต่างประเทศของหน้าไม้สกัดกั้นก็แค่ประมาณ 80,000 เอง
เสนอราคาที่จริงใจหน่อย ของที่ผมต้องการมีอีกเยอะ ไม่ทำให้คุณขาดทุนหรอก”
ต่อจากนี้เขายังต้องซื้อของอีกหลายอย่าง จะปล่อยให้ถูกมองเป็นหมูให้อ้วนแล้วเชือดไม่ได้
“ฮึ ๆ ๆ” เหล่าเซี่ยหัวเราะ สีหน้าไม่รู้สึกกระดากอายแม้แต่น้อย:
“ไอ้หนุ่มนี่โผล่มาจากไหนกันแน่ เอาเถอะ ๆ ให้ราคาตลาดก็ได้ 100,000
ของพวกนี้ฉันต้องใช้เส้นสายไม่น้อยกว่าจะเอาเข้ามาได้ จะให้ขายราคาเดียวกับตลาดมืดต่างประเทศไม่ได้หรอก”
หลินสือยกมือขึ้นบอกราคา “60,000”
“90,000 ขาดกว่านี้ไม่ได้แล้ว”
“65,000”
......
สุดท้ายหลินสือต่อรองจนได้ราคาที่ 80,000
เขาสั่งลูกธนูที่ใช้กับหน้าไม้ 50 ดอก
เพราะลูกธนูนำกลับมาใช้ซ้ำได้ เซี่ยจินซินจึงไม่ได้สำรองไว้มากขนาดนั้น ไม่อย่างนั้นหลินสือคงขอเพิ่มอีก
ต่อมาคือกระสุนปืนพกแบบห้าสี่
หลินสือเหมาสต็อกทั้งหมดของเซี่ยจินซินไป 2,000 นัด
ที่นี่มีของครบครันพอตัว
ปืนซุ่มยิง ปืนไรเฟิล ปืนพก และอาวุธปืนหลายรุ่นวางเรียงรายจนละลานตา
แต่ยกเว้นปืนพกแบบห้าสี่แล้ว หลินสือเลือกแค่ปืนไรเฟิลจู่โจมเอเคสี่สิบเจ็ดสองกระบอกกับกระสุนที่ใช้คู่กัน