หลินสือไม่ได้หยิบแก้วขึ้นมา เพียงบอกว่า:
“วันนี้ฉันเป็นหวัดนิดหน่อย กินยาเซฟาโลสปอรินมา ดื่มไม่ได้ พวกคุณดื่มกันเถอะ”
ทั้งสามคนไม่ได้ใส่ใจ
หลังจากนั้นทั้งสามก็ร้องเพลงบ้าง ดื่มเหล้าบ้างอยู่ในห้องส่วนตัว
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนถึงตี 1 บนโต๊ะเต็มไปด้วยขวดเหล้า
ทุกคนต่างเริ่มเมา ยกเว้นหลินสือ
สวีเฟยเฟยที่ตาปรือเพราะฤทธิ์เหล้าบอกว่าจะกลับบ้าน
จ้าวเสี่ยวรีบอาสาไปส่งเธอทันที
หวงเหมี่ยวกลอกตา ก่อนพูดตามว่า “ผมกับพี่จ้าวไปทางเดียวกัน ไปด้วยกันเลย”
“งั้นจ่ายเงินแล้วค่อยไปด้วยกันสิ” หลินสือพูดพลางยิ้มละไม
พนักงานเสิร์ฟไปเอาบิล
จ้าวเสี่ยวเดินมาคล้องไหล่หลินสือ แววตาพร่ามัว แต่ยังเจือความเจ้าเล่ห์อยู่เล็กน้อย:
“หลินสือ พรุ่งนี้ไปกินข้าวที่บ้านฉันนะ พ่อแม่ฉันคิดถึงนายมาก เรื่องคราวก่อนที่แม่ฉันอยากรับนายเป็นลูกบุญธรรม นายคิดว่ายังไงบ้าง?”
หลินสือใช้เวลานึกอยู่ครู่หนึ่งจึงจำเรื่องที่จ้าวเสี่ยวพูดได้
เมื่อเดือนก่อน ตอนที่เขาไปบ้านจ้าวเสี่ยว พ่อแม่ของจ้าวเสี่ยวแสดงความเอ็นดูหลินสืออย่างชัดเจน และเสนออยากรับเขาเป็นลูกบุญธรรม เพื่อให้เขากับจ้าวเสี่ยวเป็นครอบครัวเดียวกันในวันหน้า
พ่อของหลินสือย้ายจากต่างถิ่นมาตั้งรกรากในเมืองซานหยวน ตั้งแต่เล็กจนโตหลินสือจึงไม่เคยติดต่อกับญาติฝั่งพ่อ
หลังพ่อเสีย แม่ก็แต่งงานใหม่ ส่วนญาติฝั่งแม่ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก
การปรากฏตัวของจ้าวเสี่ยวกับคนเหล่านี้เข้ามาเติมเต็มช่องว่างในใจหลินสือได้พอดี เขาถึงได้ไว้ใจพวกนั้นมากขนาดนี้