เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของฉู่เสี่ยวเตี๋ยมากขึ้นเรื่อย ๆ หลินสือก็มั่นใจเต็มสิบส่วน จากเดิมที่มั่นใจเพียงห้าส่วน
“จุ๊ ๆ ๆ ทำให้ยามรักษาความปลอดภัยตายไป 4 คน แถมยังทำให้ธนาคารเสียหายไปกว่า 20 ล้าน ไม่รู้ว่าคนปล่อยข่าวจะโดนตัดสินจำคุกกี่ปี”
หลินสือมองฉู่เสี่ยวเตี๋ยที่ดูเสียขวัญจนสติหลุด แล้วหัวเราะอย่างร้ายกาจก่อนหันหลังเดินจากไป
มิน่าเล่า ชาติก่อนถึงไม่เกิดเหตุปล้นธนาคาร แต่ชาตินี้กลับเกิดขึ้น คงเป็นผลกระทบจากการที่เขาเกิดใหม่แล้วไปซื้อทองคำแท่งที่ธนาคารจริง ๆ
หลี่ฉางปินเบิกตาถลน ตะโกนใส่แผ่นหลังของหลินสือว่า
“หยุดเดี๋ยวนี้!!”
แต่หลินสือยังคงเดินจากไปโดยไม่หยุดฝีเท้า
หลี่ฉางปินคว้าแขนฉู่เสี่ยวเตี๋ยไว้แน่น “นี่มันเรื่องอะไรกัน?!”
ถ้าธนาคารไม่ได้เป็นฝ่ายผิดทั้งหมด เขาคงไม่มาคุยเจรจากับหลินสือหรอก
ใครจะคิดว่าแม้แต่โจรก็เป็นพวกเดียวกับคนของตัวเองที่ล่อมาอย่างนั้นหรือ?
งั้นจะเจรจาบ้าบออะไรอีก!
“ไม่ใช่ฉัน!!” ฉู่เสี่ยวเตี๋ยกรีดร้องเสียงแหลม
เมื่อเห็นท่าทางร้อนตัวเหมือนคนทำผิดของฉู่เสี่ยวเตี๋ย หลี่ฉางปินจะยังไม่เข้าใจได้อย่างไรว่า คนที่หลินสือพูดถึงคือฉู่เสี่ยวเตี๋ย?!
ตอนนี้หลินสือติดต่อกับคนของสถานีโทรทัศน์ได้แล้ว เขาต้องจัดการเรื่องนี้ให้จบก่อนที่มันจะถูกเปิดโปง
หลี่ฉางปินไม่แม้แต่จะเหลียวมองฉู่เสี่ยวเตี๋ยอีก เขาก้าวเดินจากไป
ทิ้งให้ฉู่เสี่ยวเตี๋ยนั่งทรุดอยู่กับพื้น พึมพำซ้ำไปซ้ำมา
“ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ฉัน...”
เมื่อวานหลังได้รับโทรศัพท์จากหลินสือที่บอกว่าจะซื้อทองคำมูลค่า 25 ล้าน ฉู่เสี่ยวเตี๋ยก็ดีใจมาก