“คุณตำรวจครับ ทองแท่งยังตามคืนมาได้ไหมครับ? ถ้าตามคืนไม่ได้ ธนาคารจะชดใช้ให้ผมใช่ไหม?”
หลังสอบปากคำเสร็จ หลินสือก็ถามถึงทองแท่งของตัวเอง
เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยกำลังจะตอบ ฉู่เสี่ยวเตี๋ยกับชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานก็รีบร้อนเดินเข้ามาในสถานีตำรวจ
ชายวัยกลางคนเพิ่งก้าวเข้าประตูก็ถามขึ้นว่า
“เจอตัวประกันแล้วหรือ? อยู่ที่ไหน? แล้วทองแท่งล่ะ?!”
เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยหันไปบอกหลินสือว่า
“คนจากธนาคารมาแล้วครับ ชายที่อายุมากกว่าคนนั้นเป็นรองผู้จัดการธนาคาร คุณคุยกับเขาได้โดยตรงเลย”
ไม่นาน หลี่ฉางปิน รองผู้จัดการธนาคารที่ถูกปล้นก็เข้ามานั่งตรงข้ามหลินสือ
เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยออกไปแล้ว ตอนนี้ในห้องมีเพียงหลินสือ ฉู่เสี่ยวเตี๋ย และหลี่ฉางปินสามคน
“คุณคือคนที่ถูกจับเป็นตัวประกันใช่ไหม? กลับมาแล้วหรือ? ทองแท่งหายไป?”
น้ำเสียงของหลี่ฉางปินเจือแววซักไซ้ ทำให้หลินสือไม่พอใจอยู่บ้าง แต่สีหน้าไม่แสดงออก
“เรื่องพวกนี้คุณไปถามเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยได้ครับ ผมอยากถามว่าพวกคุณจะคืนทองแท่งให้ผมเมื่อไร”
หลี่ฉางปินขมวดคิ้ว แล้วเหลือบมองฉู่เสี่ยวเตี๋ย
ฉู่เสี่ยวเตี๋ยหยิบเอกสารชุดหนึ่งยื่นให้หลินสือ พร้อมกล่าวว่า
“คุณหลิน ทองแท่งของคุณถูกโจรปล้นไปแล้ว หากตามคืนไม่ได้ ธนาคารยินดีชดเชยความเสียหายให้คุณ 50% ถ้าไม่มีปัญหา ก็เซ็นชื่อในเอกสารฉบับนี้ค่ะ”
ตอนนี้ข่าวเรื่องทองแท่งถูกปล้นแพร่สะพัดไปทั่วอินเทอร์เน็ตแล้ว หากไม่อยากให้เรื่องนี้กระทบชื่อเสียงของธนาคาร ก็ต้องรีบจัดการให้เรียบร้อย