แม้จะฝึกใช้หน้าไม้มาได้ไม่นาน แต่หน้าไม้ก็มีข้อดีตรงที่เล็งได้แม่นยำและใช้งานง่าย
หลินสือใช้ปืนเป็นอยู่แล้ว พอจับหน้าไม้จึงใช้งานได้อย่างคล่องแคล่ว
“ฟึ่บ!”
ลูกดอกจากหน้าไม้แทบไม่มีเสียง ทว่าตอนพุ่งผ่านใบไม้พุ่มกลับเกิดเสียงแปลกไปจากเดิม
ท่ามกลางเสียงฝนกระหน่ำ เสียงผิดปกติทำให้หูของหมายเลข 2 กระดิก
“มีอะไรผิดปกติ!”
“อึก!”
เสียงเตือนของหมายเลข 2 ดังขึ้นพร้อมกับเสียงครางอู้อี้ของบอดี้การ์ดอีกคน
ลูกดอกดอกนี้พุ่งเข้าเป้าบอดี้การ์ดคนหนึ่งโดยตรง
ภายใต้กล้องมองกลางคืนแบบตรวจจับความร้อน ตำแหน่งและการเคลื่อนไหวของคนทั้งห้าที่ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้ ปรากฏชัดเจนต่อหน้าหลินสือ
“หมอบลง!” บอดี้การ์ดทุกคนตอบสนองได้รวดเร็ว พากันหมอบลงบนพื้นโคลนทันที
ทั้งสี่คนนอนแนบอยู่ในโคลน ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
คืนนี้ไร้แสงจันทร์ ในป่าฝนมืดสนิท พวกเขาไม่รู้เลยว่าศัตรูอยู่ที่ไหน และการโจมตีมาจากทิศทางใด
“ระวัง อีกฝ่ายมีอุปกรณ์ตรวจจับความร้อน!”
หมายเลข 2 เตือนเสียงต่ำ
ถ้าศัตรูเข้ามาใกล้ พวกเขาย่อมต้องรู้ตัวบ้าง ความเป็นไปได้เดียวคือศัตรูกำลังซุ่มยิงพวกเขาจากระยะไกล
ในกลุ่มพวกเขาก็มีพลซุ่มยิงเหมือนกัน แต่ปืนไรเฟิลซุ่มยิงใช้การไม่ได้ในป่ารกแบบนี้
ต้องเป็นหน้าไม้แน่!
หมายเลข 2 คลานไปข้างหน้า กระเถิบไปถึงข้างตัวเพื่อนร่วมทีมที่ถูกลูกดอกยิง แล้วเห็นลูกดอกปักอยู่บนศีรษะของอีกฝ่าย จึงยิ่งมั่นใจ
ตอนนี้พวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากบุกก็ไม่รู้ว่าศัตรูอยู่ตรงไหน หากถอยกลับไปบนชายหาดก็ยิ่งกลายเป็นเป้านิ่ง