“ก๊อก ๆ ๆ!”
เซี่ยจินซินเคาะประตูเบา ๆ
ประตูเล็กข้างประตูใหญ่เปิดออกอย่างไร้สุ้มเสียง
“มีธุระอะไร?” หลินสือซ่อนตัวอยู่ในเงามืดครึ่งร่าง จ้องคนที่มาเยือนอย่างเย็นชา
“โธ่เอ๊ย! ดึกดื่นป่านนี้ เล่นเอาตกใจแทบตาย!” เซี่ยจินซินตบอกตัวเองเบา ๆ
“ของที่นายสั่ง ฉันเอามาส่งแล้ว เปิดประตู!”
เมื่อเห็นว่าทั้งสองไม่มีท่าทีผิดปกติ หลินสือจึงปิดประตูเล็กลง ก่อนเปิดประตูใหญ่
รถบรรทุกขับตรงเข้าไปในโกดัง
เซี่ยจินซินตบตัวถังรถบรรทุกพลางพูดว่า “ของอยู่ในนี้หมดแล้ว อาเปียว!”
คนที่ชื่ออาเปียวคือคนขับรถบรรทุก รูปร่างกำยำสูงใหญ่
อาเปียวเปิดประตูท้ายรถ ภายในกระบะบรรทุกเต็มไปด้วยถังน้ำมันที่วางเรียงกัน
“พี่ชาย ตรวจของหน่อย” เซี่ยจินซินส่งสัญญาณให้หลินสือ
“ไม่ต้องหรอก ฉันเชื่อนาย” หลินสือไม่ได้เดินเข้าไปในกระบะรถที่มืดสลัว
เซี่ยจินซินยิ้ม แล้วกวักมือเรียกอาเปียว อาเปียวเดินเข้าไปในกระบะรถคนเดียว ดึงทางลาดสำหรับขนของออกมา แล้วกลิ้งถังน้ำมันลงมาทีละถัง
เซี่ยจินซินยืนรับอยู่ด้านล่าง ก่อนจัดเรียงถังให้เข้าที่
หลินสือยืนดูอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ยื่นมือช่วย
เขาไม่มีวันหันหลังให้คนที่ไม่ไว้ใจ
ของที่เขาซื้อขายกับเซี่ยจินซินรวมกันมีมูลค่าทองคำกว่าหลายสิบล้าน
ทรัพย์สินล่อใจคนได้ เมื่อผลประโยชน์มากพอ ใคร ๆ ก็กลายเป็นปีศาจได้ทั้งนั้น
หลินสือย่อมไม่ฝากความปลอดภัยของตัวเองไว้กับคุณธรรมของเซี่ยจินซิน
กว่าสามชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่จึงหอบหายใจขนถังน้ำมันทั้งหมดลงมาเสร็จ
เซี่ยจินซินร่ำลากับหลินสืออย่างไม่รีรอ แล้วขึ้นรถบรรทุกไปกับอาเปียว ขับออกไปไกลลับตา