เสียงของชาร์ลีห่อหุ้มด้วยความเย่อหยิ่ง เหมือนก้อนหินแข็งทื่อ ทิ้งลงไปในกลุ่มคนที่มุงดู เกิดเป็นเสียงฮือฮากระจายไปทั่ว
“ให้ตายเถอะ! ฝรั่งคนนี้เป็นคนใหญ่คนโตจริงๆ ด้วย!”
“ชนชั้นสูงก็ไม่เหมือนใครจริงๆ พูดจาแต่ละคำมีระดับ”
“ไอ้หนุ่มนี่ไปเถียงกับมหาเศรษฐีโรงแรมเรื่องวัตถุดิบ นี่มันไปท้าชกกับอาจารย์หมีเส้าหลินชัดๆ”
“ไอ้หนุ่ม ก้มหน้ารับผิดเถอะ อย่าทำให้คนเซี่ยกั๋วต้องเสียหน้า!”
เสียงพวกนั้นลอยผ่านหูลู่หมิงราวกับแมลงวัน แต่เขาไม่ไหวติง ใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจล้วนๆ
เป็นความมั่นใจที่มาจากการครอบครองข้อมูลที่ได้เปรียบมาถึงสี่สิบปี
เขามองชาร์ลี น้ำเสียงไม่ดัง แต่ทุกคำชัดเจน
“ประการแรก แหล่งผลิตทรัฟเฟิลดำในอิตาลีไม่ได้มีแค่อุมเบรีย คุณชาร์ลีลืมอาบรุซโซที่อยู่ติดกันไปหรือเปล่า? ที่นั่นผลผลิตน้อย แต่คุณภาพสูงกว่าอุมเบรียเสียอีก ด้วยความรู้ของคุณ ไม่ควรจะไม่รู้”
สีหน้าชาร์ลีมืดลงทันที
พอผู้รู้เอ่ยปาก ก็รู้ทันทีว่ามืออาชีพหรือไม่
ถึงจะเป็นคนยุโรป แค่เรียกชื่อเมืองใหญ่ๆ ได้ก็ถือว่าเก่งแล้ว ส่วนเมืองเล็กๆ อย่างอุมเบรียหรืออาบรุซโซที่ชื่อยากๆ แบบนี้ ถ้าไม่ได้ทำอาชีพนี้โดยเฉพาะ ก็ไม่มีทางจำได้
ที่ลู่หมิงเอ่ยชื่อ “อาบรุซโซ” ได้ ก็แสดงว่าเรื่องทรัฟเฟิลดำ เขาเข้าใจจริง
ชาร์ลีเงียบไปครู่หนึ่ง รอจนลู่หมิงพูดประโยคนั้นเป็นภาษาเซี่ยจบ จึงค่อยๆ เอ่ยปาก น้ำเสียงไม่มีความเย่อหยิ่งเหมือนเมื่อครู่
“คุณพูดถูก ผมรู้จักอาบรุซโซ แต่มันอยู่ติดกับอุมเบรีย ก็น่าจะนับเป็นแหล่งผลิตเดียวกัน”
ลู่หมิงยิ้มบางๆ ไม่ได้โต้เถียงต่อ แล้วถามอีกว่า “แล้วคาบสมุทรอิสเตรียในโครเอเชียล่ะ? โดยเฉพาะแถบเมืองโมตวุนกับหุบเขาแม่น้ำมีร์นา”
ครั้งนี้ชาร์ลีตะลึงไปเลย ตาเบิกกว้าง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“โครเอเชีย? ที่นั่นก็มีทรัฟเฟิลดำด้วยหรือ?”
“แน่นอน” น้ำเสียงลู่หมิงเรียบเฉย เหมือนพูดถึงเรื่องปกติธรรมดา
เขาเคยขายทรัฟเฟิลดำที่บริษัทอีคอมเมิร์ซข้ามพรมแดน ความรู้จุดนี้ฝังอยู่ในหัวมานานแล้ว
ชาร์ลีส่ายหน้า จะพูดว่า “เป็นไปไม่ได้” แต่พอเห็นสีหน้าแน่วแน่ของลู่หมิง ก็กลืนคำนั้นลงคอ เปลี่ยนเป็นพูดว่า “ผมว่าคุณผิด คุณก็คงไม่ยอมรับ งั้นผมจะให้คนไปเชิญคุณฮอฟแมน รองประธานสมาคมอาหารยุโรปมา เขาค้นคว้าเรื่องทรัฟเฟิลดำอย่างจริงจัง และตัวเขาเองก็เป็นคนโครเอเชีย คุณคงไม่กังขาคำพูดของเขาใช่ไหม?”
“ไม่หรอก” ลู่หมิงพยักหน้ายิ้มๆ
ชาร์ลีมองเขาลึกๆ หนึ่งที แล้วหันไปสั่งชายสวมแว่นทองข้างๆ ด้วยเสียงเบาๆ
ไม่นาน ชายผิวขาววัยกลางคนไว้หนวดเครารกรุงรัง เดินตามชายแว่นทองออกมา
“ขอโทษที่รบกวนคุณเดินชมงาน คุณฮอฟแมน” ชาร์ลีก้าวเข้าไปโอบกอดเขาเบาๆ น้ำเสียงมีความรีบร้อนเล็กน้อย “ผมกับคุณสุภาพบุรุษท่านนี้มีความเห็นไม่ตรงกันเรื่องแหล่งผลิตทรัฟเฟิลดำในยุโรป รบกวนคุณบอกทุกคนทีว่าแหล่งผลิตทรัฟเฟิลดำในยุโรปมีที่ไหนบ้าง”
ฮอฟแมนหัวเราะ
“ท่านดัดลีย์รับซื้อทรัฟเฟิลดำปีละหลายพันกิโลกรัม จะลืมเรื่องนี้ได้ยังไง? ก็ต้องเป็นกอลล์ อิตาลี และสเปน สามที่นั้นไง”
พอได้ยินเช่นนั้น ฝูงชนโดยรอบก็ส่งเสียงถอนหายใจพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ
“สมกับเป็นฝรั่งจริง ๆ ”
“ก็มันเป็นของขึ้นชื่อของที่นั่น ตัวเขาเองก็ทำอาชีพนี้ จะผิดได้ยังไง?”
“เด็กสมัยนี้ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ขนาดขนยังไม่ขึ้นเลย กล้าท้าทายผู้เชี่ยวชาญต่างชาติ”
ในที่สุดชาร์ลีก็โล่งอก ใบหน้าเปื้อนยิ้ม
เขาจงใจมองไปทางลู่หมิง แล้วถามฮอฟแมนต่อว่า “แต่ผมได้ยินมาว่าบ้านเกิดของคุณอย่างโครเอเชียก็ผลิตทรัฟเฟิลดำเหมือนกันนี่นา?”
ในใจเขาคิดหาทางให้ฮอฟแมนปฏิเสธ เพื่อตอกลู่หมิงให้จมดินเป็นผู้แพ้ให้ได้
แต่ฮอฟแมนกลับแสดงสีหน้าตื่นตะลึง “ท่านดัดลีย์ช่างคู่ควรกับตระกูลชั้นสูงจริงๆ แม้แต่ความรู้หายากขนาดนี้ยังรู้!”
รอยยิ้มของชาร์ลีแข็งค้างไปทันที เสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“โครเอเชียผลิตทรัฟเฟิลดำจริงๆ หรือ?”
ฮอฟแมนพยักหน้าเรื่อยๆ น้ำเสียงมีความอาลัยเล็กน้อย “แน่นอน ทรัฟเฟิลแถบเมืองโมตวุนและหุบเขาแม่น้ำมีร์นา รสชาติไม่แพ้ทรัฟเฟิลระดับท็อปของอิตาลีเลย น่าเสียดาย อยู่คนละฝ่าย ผมไม่ได้ลิ้มรสชาติบ้านเกิดมาหลายสิบปีแล้ว”
ชาร์ลีถึงกับเข้าใจทันที
ตอนนี้สงครามเย็นยังไม่สิ้นสุด ระหว่างยุโรปตะวันออกและตะวันตกมีม่านเหล็กหนาทึบขวางกั้น
เขาเป็นคนฝ่ายตะวันตก จึงไม่นิยมสั่งสินค้าจากโครเอเชียซึ่งอยู่ฝ่ายตะวันออก นานวันเข้าก็เลยเกิดจุดบอดทางความรู้นี้ขึ้นมา
พอคิดได้เช่นนั้น สายตาที่มองลู่หมิงก็เพิ่มความชื่นชมมากขึ้น นั่นคือการยอมรับคนที่รู้จริง
“คุณลู่ คุณชนะ” เขาหยุดเล็กน้อย แล้วถามต่อ “ผมอยากรู้จริงๆ ว่าทำไมคุณถึงรู้เรื่องทรัฟเฟิลดำได้ละเอียดขนาดนี้?”
การยอมแพ้ของชาร์ลีก่อให้เกิดเสียงอุทานระรัว
“ไม่จริงใช่ไหม? ฝรั่งคนนี้ยอมแพ้จริงๆ หรือ?”
“ฝรั่งผิดจริงๆ ด้วย แล้วหนุ่มคนนั้นถูกต้อง?”
“เด็กสมัยนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ เอาชนะผู้เชี่ยวชาญต่างชาติได้เลยนะเนี่ย!”
“คุณปู่ เมื่อกี้คุณไม่ได้พูดแบบนี้นี่นา...”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์และคำชื่นชมปนกันไป แต่ลู่หมิงเพียงยิ้มบางๆ
ในใจเขารู้ดี ว่าในยุคนี้ ความรู้หายากแบบนี้อาจมีแค่ไม่กี่คนที่รู้ แต่สี่สิบปีต่อมา แค่ถามเจ้าตูบ ใครๆ ก็เป็นผู้เชี่ยวชาญทรัฟเฟิลดำได้
เขามาจากสี่สิบปีอนาคต เรื่องแบบนี้ ไม่มีอะไรน่าอวดเลย
เขาไม่ได้ตอบคำถามชาร์ลี สายตาตกไปที่โต๊ะ แล้วเปลี่ยนหัวข้อ
“คุณดัดลีย์ ขอชี้ข้อผิดพลาดข้อที่สองของคุณอีกข้อ คุณบอกว่าโลกนี้มีแค่ยุโรปที่ผลิตทรัฟเฟิลดำ ที่จริงไม่ถูกต้อง แคว้นเตียนหนานของเราเซี่ยกั๋วก็ผลิตทรัฟเฟิลดำ นั่นคือแบบที่ผมถืออยู่นี่ไง”
ด้วยบทเรียนก่อนหน้านี้ ชาร์ลีไม่กล้าตั้งคำถามง่ายๆ อีก
เขาหยิบก้อนเห็ดบนโต๊ะขึ้นมาพลิกไปพลิกมาดูอยู่นาน ก่อนจะค่อยๆ ส่งให้ฮอฟแมนอย่างระมัดระวัง น้ำเสียงรอบคอบ
“กลิ่นเหมือนจะต่างกันจริงๆ คุณฮอฟแมนคิดว่าไง?”
ฮอฟแมนรับก้อนเห็ดมา บี้ชิ้นเล็กๆ ออกมา จ่อไปที่ปลายจมูกสูดดม ดวงตาแวววาวด้วยความประหลาดใจ
“กลิ่นดินเปียกและถั่ว ปลายกลิ่นยังมีความหวานละมุนของน้ำผึ้งจางๆ นี่ไม่ใช่ทรัฟเฟิลดำสายพันธุ์ใดที่ผมรู้จัก... ขอลองชิมหน่อยได้ไหม?”
“ได้สิ เชิญเลย” ลู่หมิงยื่นมีดหั่นแบบพิเศษให้
ฮอฟแมนกล่าวขอบคุณ รับมีดมา ค่อยๆ ปาดชิ้นบางเฉียบราวกับปีกแมลง ส่งเข้าปาก
วินาทีถัดมา ใบหน้าเขาก็เผยสีหน้าเพลิดเพลิน
“กรอบ นุ่ม กลิ่นหอมยาวนาน มีรสหวานกลับมา เป็นรสชาติที่ต่างจากทรัฟเฟิลดำยุโรปโดยสิ้นเชิง ผมว่า ทรัฟเฟิลดำชนิดนี้เหมาะกินสดยิ่งกว่าแบบเปริกอร์เสียอีก”
ชาร์ลีตกใจในใจ
ทรัฟเฟิลดำเปริกอร์ นั่นคือราชาแห่งทรัฟเฟิลดำที่ทุกคนยอมรับ!
ที่ฮอฟแมนเอามันมาเทียบกับทรัฟเฟิลดำในมือลู่หมิงได้ ก็แสดงว่าคุณภาพของทรัฟเฟิลดำชนิดนี้ดีมากจริงๆ!
เขาหยิบชิ้นเห็ดขึ้นมาชิ้นหนึ่งด้วยความกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย ใส่ปากเคี้ยว รู้สึกได้ถึงความกรอบเหมือนบัวที่ยังอ่อน ซึ่งต่างจากทรัฟเฟิลดำยุโรปที่แน่นละเอียด เส้นใยหยาบแตกในปาก กลิ่นหอมแรงๆ ทะลักเข้าจมูก ครองต่อมรับรสของเขาอย่างไม่มีข้อแม้ พอกลิ่นหอมนั้นค่อยๆ จางหายไป รสหวานเหมือนน้ำผึ้งก็พลุ่งขึ้นมา ยาวนานไม่ขาดตอน
จนถึงตอนนี้ ชาร์ลีจึงเข้าใจอย่างแท้จริงว่าทำไมฮอฟแมนถึงยอมรับทรัฟเฟิลดำชนิดนี้
เขามองลู่หมิงด้วยความซาบซึ้งใจ ถอนหายใจ “นี่มันทรัฟเฟิลดำระดับสุดยอดจริงๆ ดูท่าแผนที่อาหารโลกคงต้องเปลี่ยนไปแล้ว”
ประโยคนี้ออกมา เสียงรอบข้างก็ยิ่งดังขึ้นอีก
หวังซิงที่เดิมหน้านิ่งตึงเครียด ถอนหายใจโล่งอก และแอบดีใจในใจ
หนุ่มคนนี้เก่งจริงๆ นึกได้กับสินค้าสร้างรายได้ใหม่ ปีนี้มีของเขียนรายงานส่งแล้ว!
สายตาที่มองลู่หมิงยิ่งเพิ่มความชื่นชม เขาอาสาเป็นคนกลาง “ถ้าคุณดัดลีย์พอใจกับทรัฟเฟิลดำบ้านเรา เอาเป็นว่าให้ราคาตอนนี้เลยไหม?”
ชาร์ลียิ้มพยักหน้า “เพื่อเป็นการขอโทษสำหรับความไม่สุภาพเมื่อครู่ ผมยอมให้ราคาขายส่งเท่ากับแหล่งผลิตในยุโรป 50 เซนต์ เป็นยังไง?”
ราคาที่เสนอมานี้ ก่อให้เกิดเสียงอุทานระเบิดขึ้นอีกครั้ง!