"ไอ้ฝรั่งนั่นบอกเท่าไหร่นะ? ห้าสิบเซ็นต์ต่อปอนด์น่ะหรือ?"
"คิดอะไรอยู่! ฝรั่งเขาซื้อของกันเป็นปอนด์ ไม่ได้ซื้อเป็นจิน"
"บ้าเอ๊ย! คิดว่าฉันบ้านนอกหรือไง? หนึ่งปอนด์ก็ประมาณเก้าอึ้งกว่าๆ เอง!"
"ฉันจำได้ว่าตอนนี้อัตราแลกเปลี่ยนดอลลาร์คือสามจุดสอง?"
"นั่นมันราคาทางการ! ดอลลาร์เป็นสกุลเงินแข็ง ต่อให้ตลาดมืดก็ยังหาไม่ได้ในราคาเท่านี้เลย!"
"ถ้าคิดตามอัตราสามจุดสอง ราคานี้ก็ตกอยู่ที่ประมาณหนึ่งเจ็ดแปดต่อจิน แพงพอๆ กับเนื้อหมูชั้นดีเลยล่ะ"
หวังซิงก็คิดว่าราคาที่ให้มาตรงไปตรงมาดี รีบพูดเสริมทันที
"คุณลู่ ราคาห้าสิบเซ็นต์ต่อจิน... เอ๊ย ต่อปอนด์ ถือว่าดีแล้วนะครับ"
ลู่หมิงส่ายหน้าเล็กน้อย จะเอ่ยปาก แต่ชาร์ลีกลับพูดแทรกขึ้นมาก่อน
"ไม่ไม่ไม่ คุณหวัง คุณเข้าใจผิดแล้ว" ชาร์ลีโบกมือ "ของอย่างทรัฟเฟิลดำน่ะ เขาขายกันเป็นกรัม ราคาที่ผมเสนอคือห้าสิบเซ็นต์ต่อกรัมต่างหากล่ะ"
หวังซิงภาษาอังกฤษไม่ค่อยแข็งแรง นิ่งไปหลายวินาทีกว่าจะตั้งสติได้ ดวงตาโตขึ้นเรื่อยๆ สมองที่ปกติปราดเปรียวราวกับเครื่องจักร กลับแล่นช้าอย่างกับรถติด
"อะไรนะ? ห้าสิบเซ็นต์ต่อกรัม? งั้นก็... ห้าร้อยดอลลาร์ต่อกิโลกรัมเลยน่ะสิ?"
คำพูดนี้พลุ่งออกมา เสียงอึกทึกในงานก็ราวกับถูกจุดชนวน ระเบิดจนแทบจะถล่มหลังคา
"เท่าไหร่? ห้าร้อยดอลลาร์ต่อกิโลกรัม? คิดเป็นเงินเซี่ยกั๋วก็ตกแปดร้อยต่อจิน?"
"ให้ตายเถอะ ของแบบนี้ทำมาจากทองคำหรือไง?"
"ฝรั่งรวยจริงๆ ซื้อเห็ดแค่ไม่กี่ดอกยังยอมจ่ายแพงขนาดนี้ เอาไว้ในประเทศเรานี่ ใครจะกล้าซื้อไหว?"
"เห็นกระสอบสองสามใบหลังบูธนั่นไหมล่ะ? หนุ่มคนนี้นี่ เดี๋ยวก็เป็นเศรษฐีหมื่นหยวนจากข้อตกลงเดียวแล้ว"
"แค่นั้นหรือ ฉันว่าเป็นแสนยังได้เลย"
สายตานับไม่ถ้วนพากันจับจ้องไปที่ลู่หมิง บ้างอิจฉา บ้างริษยา
แต่ลู่หมิงกลับทำเป็นไม่เห็น
เขารู้ดี ทรัฟเฟิลดำในตลาดโลกตอนนี้ ราคามันก็เท่านี้แหละ
เห็นชาร์ลียังพูดตรงไปตรงมา เขาก็เกิดความคิดจะร่วมงานระยะยาว ยิ้มพลางเอ่ย "ราคาที่คุณลอร์ดเสนอมาถือว่ายุติธรรมจริงๆ แต่มีเพื่อนมาจากแดนไกล คนเซี่ยกั๋วเราต้องมีน้ำใจหน่อย อย่างนี้ดีกว่า ถ้าคุณลอร์ดยอมเซ็นสัญญาซื้อขายระยะยาว ผมลดให้สิบเปอร์เซ็นต์ ว่าไง?"
ชาร์ลีเป็นเจ้าพ่อวงการโรงแรม ย่อมไม่พลาดโอกาสได้แหล่งวัตถุดิบอาหารพรีเมียมที่มั่นคง พยักหน้ารับทันที "ไม่มีปัญหา ปีหนึ่งคุณส่งของได้เท่าไหร่?"
ลู่หมิงยักไหล่ ตอบกลับ "คุณรับได้เท่าไหร่ล่ะ? สามสิบตันไหวไหม?"
"สามสิบ... ตันเนี่ยนะ?!" เสียงชาร์ลีเปลี่ยนเป็นเสียงสูงจนแทบจำไม่ได้
เข้าสู่ยุคแปดสิบ ทรัฟเฟิลดำในยุโรปผลิตได้น้อยลงเรื่อยๆ ทั้งระบบนิเวศถูกทำลายและป่าไม้เสื่อมโทรม ส่งผลให้ปีที่แล้วทั้งทวีปผลิตได้เพียงหกสิบตัน ทุ่มลงไปในตลาดที่มีคนเป็นพันล้าน แทบไม่เห็นกระเพื่อมเลยแม้แต่น้อย
นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทรัฟเฟิลดำต้องขายเป็นกรัม
เขานึกว่าสามารถซื้อจากลู่หมิงที่นี่ได้สักสองสามร้อยกิโลกรัมก็ถือว่าเยอะมากแล้ว ใครจะไปคิดว่าหนุ่มคนนี้ปากหนักเอ่ยปากมาสามสิบตัน
ชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของชาร์ลีเริ่มมีรอยแดงเรื่อด้วยความตื่นเต้น คว้ามือลู่หมิงไว้แน่น น้ำเสียงร้อนรน
"คุณส่งทรัฟเฟิลดำได้สามสิบตันจริงเหรอ? และเป็นสามสิบตันต่อปีเนี่ยนะ?"
ลู่หมิงพยักหน้า "แน่นอน คนเซี่ยกั๋วเราให้ความสำคัญกับความน่าเชื่อถือ พูดเท่าไหร่ก็เท่านั้น"
ทรัฟเฟิลดำสามสิบตัน ในยุคนี้คือตัวเลขระดับตำนาน แต่ในเซี่ยกั๋วอีกสี่สิบปีให้หลัง กลับไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร
ตอนนั้นเซี่ยกั๋วคิดค้นเทคนิคการเพาะปลูกทรัฟเฟิลดำได้แล้ว ผลิตได้ปีละสามสี่ร้อยตัน เปลี่ยนจากอาหารอันล้ำค่าที่ราคาแพงเท่าทองคำ กลายเป็นวัตถุดิบระดับกลางที่ชนชั้นกลางทั่วไปก็เอื้อมถึงได้ แม้แต่ทรัฟเฟิลดำสดคุณภาพดี ราคาก็ไม่เกินแปดร้อยเซี่ยหยวนต่อจิน ส่วนคุณภาพต่ำๆ หรือแบบแช่แข็ง แค่หลักสิบต่อจินก็ซื้อได้
"เป็นไปไม่ได้!" ยังไม่ทันที่ชาร์ลีจะเอ่ยปาก ฮอฟแมนก็แย้งขึ้นมาก่อน "ต่อให้เซี่ยกั๋วเป็นแหล่งผลิตทรัฟเฟิลดำ ก็ไม่มีทางผลิตได้มากมายขนาดนั้นในปีเดียว!"
"ทำไมล่ะ?" สีหน้าชาร์ลีตึงทันที
ฮอฟแมนทำหน้าจริงจัง "ทรัฟเฟิลดำขึ้นได้ตามธรรมชาติเท่านั้น ต้องอาศัยดิน สภาพอากาศ และต้นไม้พึ่งพาแบบเฉพาะเจาะจง การจะผลิตได้ปีละสามสิบตัน ต้องมีป่าไม้ที่เหมาะสมอย่างน้อยหลายแสนตารางกิโลเมตร ถ้าเซี่ยกั๋วมีป่าคุณภาพดีขนาดนั้นจริง คงถูกค้นพบไปนานแล้ว ไม่มีทางรอถึงตอนนี้แน่"
ความตื่นเต้นในแววตาชาร์ลีค่อยๆ จางหายไป
ผู้คนรอบข้างก็ส่งเสียงถอนหายใจอย่างเสียดาย
"ที่ฝรั่งพูดมามีเหตุผลนะ ถ้าเซี่ยกั๋วเราผลิตทรัฟเฟิลดำได้มากขนาดนั้นจริง คงถูกค้นพบไปนานแล้ว"
"หลายแสนตารางกิโลเมตร เกือบเท่ามณฑลหนึ่งแล้ว ในประเทศเราจะมีป่าใหญ่ขนาดนั้นที่ไหนกัน?"
"หนุ่มคนนี้ใจร้อนไปหน่อย คราวนี้พลาดท่าเสียแล้วมั้ง?"
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นระงม แต่ลู่หมิงยังคงสุขุมเยือกเย็น
"คุณฮอฟแมนพูดถูก ที่เซี่ยกั๋วเหมาะกับการเพาะทรัฟเฟิลดำ มีเพียงแถบหย่งซานในเตียนหนาน พื้นที่ผลิตไม่ถึงหนึ่งแสนตารางกิโลเมตร แต่ถ้าวิธีการถูกต้อง ต่อให้สามสิบตัน หรือสามร้อยตันก็ปลูกได้"
ฮอฟแมนขมวดคิ้วจะเถียง แต่จู่ๆ ก็ชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง
"ปลูกงั้นหรือ? อย่างนั้นคงไม่ใช่..."
ลู่หมิงยิ้ม น้ำเสียงหนักแน่น "ใช่แล้ว ผมเพาะทรัฟเฟิลดำได้ นี่คือผลลัพธ์"
"โอ้ พระเจ้า!"
ฮอฟแมนและชาร์ลีอุทานออกมาอย่างเหลือเชื่อ
ทั้งคู่เป็นกูรูวงการอาหาร ย่อมรู้ดีว่าเทคโนโลยีการเพาะปลูกทรัฟเฟิลดำมีความหมายเพียงใด
หากผลผลิตไม่ถูกจำกัดด้วยสภาพธรรมชาติอีกต่อไป โครงสร้างอุปทานของทรัฟเฟิลดำต้องพลิกโฉมไปโดยสิ้นเชิงแน่นอน!
ตอนนี้แค่สามสิบตันต่อปี ถ้าในอนาคตขยายเป็นสามร้อยตันล่ะ?
เมื่อถึงตอนนั้น อุปทานทรัฟเฟิลดำส่วนใหญ่ของโลกจะตกอยู่ในมือหนุ่มคนนี้ อำนาจการตั้งราคาก็ย่อมเป็นของเขาด้วย!
เพียงเสี้ยววินาที ชาร์ลีก็ตัดสินใจได้
ต้องฉวยจังหวะที่หนุ่มคนนี้ยังไม่รุ่ง คว้าตัวเขาให้เป็นพันธมิตรด้วยประโยชน์ร่วมกัน!
เขารีบเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอบอุ่น ก้าวเข้าไปกอดลู่หมิงอย่างกระตือรือร้น
"โอ้ ลู่ คุณทำให้ผมประหลาดใจสุดๆ ตั้งแต่นี้ไป คุณคือเพื่อนที่ดีที่สุดของตระกูลดัดลีย์ ผมไม่เอาเงินส่วนลดหรอก ขอแค่คุณขายของทั้งหมดให้ผม ไม่ว่าเท่าไหร่ ผมรับซื้อหมดในราคาห้าร้อยดอลลาร์ต่อกิโลกรัม เซ็นสัญญาได้เลยตอนนี้!"
ได้ยินดังนั้น ลู่หมิงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกในใจ
เงินก้อนแรกในยุคแปดสิบ ถึงมือเสียที!
"พ่อ ผมช่วยรักษาโรงงานของครอบครัวเราไว้ได้แล้ว!" เขาอุทานในใจอย่างตื่นเต้น
แต่สีหน้ากลับสงบนิ่งเหมือนเดิม หันไปทางหวังซิง "คุณหวัง ผมกับคุณดัดลีย์ต้องหาที่คุยเรื่องสัญญา รบกวนห้องเจรจาหน่อยได้ไหมครับ?"