ใบหน้าของผู้บัญชาการเจียงเคร่งขรึม แฝงความประหลาดใจอยู่ด้วย ดวงตาจ้องมองเขาตรง ๆ อย่างไม่อยากเชื่อ
จู่ ๆ ฟูจิ่งเย่ก็อดทบทวนตัวเองไม่ได้ว่า ก่อนหน้านี้เขาทำเกินไปจริงหรือเปล่า
ทว่าผู้บัญชาการเจียงยังพูดไม่จบ
ยังคงแทงใจเขาต่อไป
“หลายปีมานี้พวกเราผู้บังคับบัญชาหลายคนพยายามเป็นแม่สื่อให้แกตั้งหลายครั้ง แต่แกกลับปฏิเสธทุกครั้ง แม้แต่คำพูดที่ใช้ปฏิเสธก็ยังเหมือนกันเป๊ะ บอกว่ายังหนุ่ม ยังไม่มีแผนจะสร้างครอบครัว อยากทุ่มเททำงานไปอีกสักหลายปี เลื่อนตำแหน่งขึ้นไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
“ระหว่างนั้นผู้นำสูงสุดผู้เฒ่าก็เคยโทรศัพท์มาหลายครั้ง ให้แกกลับเมืองจิงตูไปดูตัว แต่แกก็เอาแต่ปฏิเสธ”
“ทั้งกองทัพ 109 ใครบ้างไม่รู้ว่าฟูจิ่งเย่อย่างแกเป็นหนุ่มโสด? จู่ ๆ แกก็บอกว่าจะแต่งงาน อย่าว่าแต่ฉันไม่เชื่อเลย ลองไปถามลูกน้องแกดูสิว่าพวกเขาเชื่อไหม!”
ถ้าข้างกายฟูจิ่งเย่มีสาวสักคนปรากฏตัวขึ้น พวกเขาก็คงไม่ประหลาดใจขนาดนี้หรอก คณะผู้บังคับบัญชาอย่างพวกเขายังอยากให้เจ้าหนุ่มนี่รีบแต่งงานสร้างครอบครัวเสียด้วยซ้ำ
ก็ใบหน้าของเขาสะดุดตาเกินไปจริง ๆ!
สาวโสดวัยเยาว์ทั้งหลาย พอเห็นเขาเมื่อไร ดวงตาก็เหมือนเสียการควบคุม เอาแต่จับจ้องไม่ยอมละสายตา สีหน้าหลงใหลคลั่งไคล้ แต่ละคนราวกับปีศาจแมงมุม อยากจะกลืนฟูจิ่งเย่ลงท้องไปทั้งตัว
แต่เจ้าตัวกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด
ผู้บัญชาการเจียงจะหลอกตัวเอง แกล้งร่วมเล่นไปกับเขาไม่ได้หรอก
“ผมไม่สนหรอกว่าพวกทหารจะเชื่อหรือไม่ ยังไงแค่ผมเชื่อก็พอแล้ว” ฟูจิ่งเย่พูดอย่างมั่นอกมั่นใจเหลือเกิน