เช้าวันรุ่งขึ้น
ซูเนี่ยนเวย์ยื่นผลตรวจให้ฟูจิ่งเย่ดู พอเขาอ่านจบ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
“ไป เราลงไปข้างล่างกัน”
พูดจบ ฟูจิ่งเย่ก็คว้าข้อมือซูเนี่ยนเวย์ มืออีกข้างกำรายงานผลตรวจแน่น แล้วรีบร้อนลงบันไดไป
“พ่อ แม่ พี่ชาย พี่สะใภ้ มาทางนี้หน่อย ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”
พอได้ยินเสียง ทุกคนก็พากันหันไปมอง สิ่งที่เห็นคือใบหน้าเคร่งขรึมของฟูจิ่งเย่กับดวงตาคมลึกล้ำ
เห็นดังนั้น ทุกคนก็รีบวางงานในมือแล้วเดินไปที่ห้องรับแขก
“น้องสาม เป็นอะไรไปน่ะ?”
พี่ชายฟู่ถามพลางสังเกตสีหน้าของฟูจิ่งเย่ เห็นเขาจูงมือซูเนี่ยนเวย์ลงมาด้วยกัน ก็แสดงว่าสองคนนี้ยังดีกัน ไม่ได้ทะเลาะกัน
แล้วน้องสามทำหน้าบึ้งตั้งแต่เช้าตรู่เพราะอะไรกัน?
“นั่งก่อนเถอะ”
ฟูจิ่งเย่กวาดตามองทุกคน แล้วจูงเหนียนเหนียนของเขาไปนั่งบนโซฟา
หลังจากทุกคนนั่งลงเรียบร้อย เขาก็เงยหน้ามองท่านผู้เฒ่าก่อน จากนั้นมองคุณยาย แล้วสุดท้ายก็หยุดสายตาไว้ที่พี่ชายฟู่
“พี่ชาย ดูนี่หน่อย”
พูดจบ เขาก็ยื่นผลตรวจความสัมพันธ์ทางสายเลือดในมือให้ฟูจิ่งไห่
“นี่คืออะไร?”
ฟูจิ่งไห่ขมวดคิ้วอย่างงุนงง รับกระดาษมาดู แวบแรกยังอ่านไม่เข้าใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นรายงานผลตรวจแบบนี้ อีกอย่างเขาก็ไม่ใช่หมอ จะไปอ่านรู้เรื่องได้อย่างไร?
ยังดีที่เขาอ่านคำว่า “ยืนยันว่าไม่ใช่ความสัมพันธ์ทางสายเลือด” บนกระดาษแผ่นสุดท้ายออก
ส่วนชื่อคนหลายคนบนกระดาษ เขาก็รู้จัก
“น้องสาม นี่หมายความว่ายังไง? คำว่าไม่ใช่ลูกแท้ ๆ หมายถึงอะไร?” ฟูจิ่งไห่รู้สึกเหมือนถูกพูดจนมึนงงไปหมด