“พวกคุณไปกันเถอะ พาตาไป๋ไปด้วย ขาผมหักแล้ว ถ้าพาผมไปด้วยก็มีแต่จะถ่วงพวกคุณ ช่วยตาไป๋ออกไปให้ได้ก็พอ แค่...แค่เสียดายข้อมูลวิจัยที่ผมเก็บไว้ในนิวยอร์ก”
เมื่อซ่งไป๋เห็นซูเนี่ยนเวย์ขมวดคิ้วแน่น แววตาก็หม่นลงไปอีกหลายส่วน
ที่จริงก่อนทีมช่วยเหลือจะมาถึง เขาก็เตรียมใจตายไว้แล้ว หากขาไม่หัก เขาย่อมจากไปกับพวกเขาโดยไม่ลังเล
แต่ปัญหาคือขาของเขาถูกหักไปแล้ว
ตอนนี้เขาเป็นคนไร้ประโยชน์คนหนึ่ง หากไปด้วยก็มีแต่จะเพิ่มภาระให้พวกเขา
ถึงอย่างไรตลอดครึ่งชีวิตที่ผ่านมา เขาก็ไม่เคยแต่งงาน ไม่มีลูกสักคน อยู่ตัวคนเดียว ตายไปก็เท่านั้น ไม่มีอะไรให้เสียดาย สิ่งเดียวที่ยังทำใจปล่อยวางไม่ได้ คือข้อมูลวิจัยที่เก็บไว้ในบ้านที่นิวยอร์ก
ยังมีผลงานวิจัยบางส่วนที่เขาซ่อนไว้ด้วย
เขาซ่อนผลงานเหล่านั้นไว้อย่างดี ไม่ให้คนประเทศเอ็มรู้ ก็เพียงหวังว่าสักวันจะได้กลับมาตุภูมิ แล้วมอบมันให้ประเทศชาติ เพื่อช่วยพัฒนาด้านการทหาร
“ตาเว่ย พูดเหลวไหลอะไรน่ะ? ฉันจะทิ้งนายไว้ที่นี่คนเดียวแล้วหนีไปได้ยังไง?” ไป๋เฉิงเฟิงได้ยินเขาบอกว่าจะไม่ไปก็ร้อนใจขึ้นมา
เขาจ้องซ่งไป๋เขม็ง สีหน้ามุ่งมั่นแน่วแน่
“ขานายหัก เดินไม่ไหว แต่ยังมีฉันอยู่นี่ไม่ใช่หรือ? อย่างมากฉันก็แบกนายไป”
“บอกไว้ก่อนนะ ถ้าจะให้ฉันทิ้งนายไว้แล้วไปคนเดียว ไม่มีทางเด็ดขาด!”
“จะไปก็ไปด้วยกัน จะตายก็ตายด้วยกัน ยังไงฉันก็เหมือนนาย เป็นคนตัวคนเดียว ไม่มีห่วง ไม่มีพันธะ ตายก็ตายไปสิ”