“ภรรยาของฉัน ฟูจิ่งเย่ ยังไม่ถึงคราวที่ฟูจิ่งหลานจะมาชี้นิ้วสั่งการ!” ฟูจิ่งเย่หัวเราะเยาะเสียงเย็น
เขาเงยหน้ามองฟู่หัวที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ สีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง “พี่ชาย ฉันขอพูดไว้ตรงนี้เลยนะ ถ้าฟูจิ่งหลานกลับมาแล้วกล้าก่อเรื่องอีก ฉันจะไม่ทนกับเธอแน่ ถึงขั้นตัดขาดความสัมพันธ์พี่น้องกับเธอด้วย!”
“น้องสาม...”
พี่ชายฟู่ขมวดคิ้ว สีหน้าซับซ้อนเล็กน้อย
ไม่ว่ายังไง ฟูจิ่งหลานกับพวกเขาก็เกิดจากพ่อแม่เดียวกัน ปกติจะทะเลาะกันก็เรื่องหนึ่ง แต่ถึงขั้นตัดขาดความสัมพันธ์กันแบบนี้ มันจะเกินไปหน่อยหรือเปล่า
อย่างมากต่อไปก็แค่ต่างคนต่างไม่ไปมาหาสู่กันเท่านั้น
“ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ”
ฟูจิ่งเย่สบตาพี่ชายฟู่ ท่าทีหนักแน่นจริงจังอย่างยิ่ง “พี่ชายก็รู้ว่าฉันเป็นคนยังไง ในเมื่อฉันพูดออกมาแล้ว ก็หมายความว่านี่คือจุดยืนและการตัดสินใจของฉัน!”
พี่ชายฟู่ได้ยินดังนั้นก็อดถลึงตามองเขาไม่ได้ ไอ้เด็กนี่พอมีเมียแล้วก็ใจกล้าขึ้นมาเลยสินะ?!
ซูเนี่ยนเวย์ก็เงยหน้ามองเขาเช่นกัน
พร้อมกันนั้น เธอก็ใช้นิ้วแตะฝ่ามือฟูจิ่งเย่เบา ๆ เป็นสัญญาณให้เขาพูดให้น้อยลง ทุกอย่างค่อยว่ากันหลังฟูจิ่งหลานกลับมาแล้ว
ฟูจิ่งเย่เห็นดังนั้นก็ไม่พูดอะไรอีกจริง ๆ
แต่ในใจเขาตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะตัดขาดความสัมพันธ์พี่น้องกับฟูจิ่งหลาน ต่อไปจะไม่ติดต่อไปมาหาสู่กันอีก
พูดตามตรง สำหรับพี่สาวคนที่สองของเขาคนนี้ ฟูจิ่งเย่ไม่มีความรู้สึกใด ๆ เหลืออยู่เลย
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าพวกเขาต่างก็แซ่ฟู่เหมือนกัน จึงไม่แสดงความคิดเห็น และไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องของเธอมากนัก