โจวหยวนเฉิงเองก็ตกใจมาก
ไม่คิดเลยว่าอั่งเปาปีใหม่สี่สิบสามซองที่พ่อตาแม่ยายเตรียมไว้ จะมีเงินรวมกันถึง 430 หยวน!
เท่ากับว่าแต่ละปีได้อั่งเปาปีใหม่ปีละ 10 หยวน
แต่ยังไม่นับของขวัญวันเกิดอีกหลายสิบชิ้นนะ
ยังมีอั่งเปาพบหน้าที่พ่อตาแม่ยายให้พวกเขา บวกกับสมุดบัญชีที่แม่ยายมอบให้เมิ่งชิว รวมถึงสินสมรสทั้งหมดในห้อง รวม ๆ กันแล้วอย่างน้อยก็ไม่ต่ำกว่า 3,000 หยวน
นอกจากนี้ยังมีของที่พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ และน้องสามกับคุณหญิงจิ่งเหรินมอบให้อีกด้วย
เก็บเงินเรียบร้อยแล้ว เมิ่งชิวก็เอนหลังพิงหัวเตียง
“หยวนเฉิง ต่อไปเราต้องกตัญญูต่อพ่อแม่ให้ดีนะ”
“ทั้งพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ น้องสามกับคุณหญิงจิ่งเหริน แล้วยังมีหลานชายหลานสะใภ้อีกหลายคน ครอบครัวดี ๆ แบบนี้ เราต้องเห็นคุณค่าให้มาก!”
“งานแต่งของน้องสามกับคุณหญิงจิ่งเหริน จะทำแบบขอไปทีไม่ได้เด็ดขาด”
“พรุ่งนี้แม่กับพี่สะใภ้ใหญ่จะพาพวกเราออกไปเดินเล่น เราแวะไปห้างสรรพสินค้ากัน เลือกของขวัญแต่งงานดี ๆ สักชิ้นให้น้องสามกับคุณหญิงจิ่งเหริน”
โจวหยวนเฉิงได้ยินแล้วก็พยักหน้าตอบรับว่าได้
จากนั้นสามีภรรยาก็นอนคุยกันบนเตียง พลางทอดถอนใจด้วยความรู้สึกตื้นตัน
ทั้งคู่คุยกันจนดึกดื่นกว่าจะหลับไป
ส่วนชั้นล่าง หลังจากฟูจิ่งเย่กับพี่ชายจัดให้พ่อแม่เข้านอนแล้ว ทั้งสองก็มองดูผู้สูงวัยทั้งคู่ที่หายใจสม่ำเสมอ เห็นชัดว่าหลับสนิทแล้ว จึงค่อยหันหลังออกจากห้อง
ปิดประตูแล้วทั้งคู่ก็ขึ้นไปชั้นบน