“อ๊าก——”
เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ภรรยาท่านกัวซึ่งเพิ่งหลับไปได้ไม่นานสะดุ้งตื่น นางค่อย ๆ ลืมตาแล้วเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ ทันทีที่ช้อนตาขึ้น ก็เห็นดวงตาคู่หนึ่งชุ่มโชกไปด้วยเลือด
“ผี ผี——”
ยังพูดไม่ทันจบ ภรรยาท่านกัวก็เป็นลมหมดสติไปตรงนั้น
ในเวลาเดียวกัน มีคนผลักประตูพรวดพราดเข้ามาในห้อง
“เกิดอะไรขึ้น...”
คำพูดที่เหลือพลันติดอยู่ในลำคอ เมื่อสบเข้ากับใบหน้าที่เปื้อนเลือดของกัวเจิ้ง!
“ใคร? ใครกัน?” กัวอันปางใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้
เขากวาดตามองไปรอบห้องพักฟื้นอย่างรวดเร็ว สีหน้ามืดครึ้ม แววตาเย็นเยียบ เมื่อเห็นว่าในห้องมีเพียงภรรยากับลูกชาย ไม่พบคนต้องสงสัยแม้แต่คนเดียว สีหน้าที่เดิมก็ย่ำแย่อยู่แล้วจึงยิ่งบูดบึ้งกว่าเดิม
ดวงตาแดงก่ำราวกับชุบยาพิษมา
ภายในวันเดียว ลูกชายที่เขาห่วงใยที่สุดประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ไม่เพียงขาทั้งสองข้างหักจนต้องตัดทิ้ง แม้แต่ส่วนนั้นก็ยังถูกชนจนพิการ
กว่าจะรอดชีวิตออกจากห้องผ่าตัดมาได้ก็แสนยาก เพิ่งย้ายเข้าห้องพักฟื้นได้ไม่ถึงสองชั่วโมง
ตอนนี้กลับถูกใครไม่รู้ควักเอาไปอีก—ดวงตาทั้งสองข้าง!
ต้องรู้ก่อนว่าที่นี่คือโรงพยาบาลกลางทหาร แถมยังเป็นห้องพักฟื้นระดับสูง
ทางเดินด้านนอกเต็มไปด้วยคนของตระกูลกัว
อีกฝ่ายลอบเข้ามาในห้องพักฟื้นจากทางไหน แล้วควักดวงตาของกัวเจิ้งออกไปโดยไม่ให้ใครรู้ตัว ก่อนจะหลบหนีไปอย่างรวดเร็วได้อย่างไร?
แล้วทำไมคนที่อยู่ในทางเดินถึงไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย?