“ไสหัวไป! รีบออกไปเดี๋ยวนี้!”
“คิดว่าตัวเองเป็นของวิเศษกันนักหรือไง คุณหนูของเรา ไม่ใช่คนที่ลูกชายหน้าตาอัปลักษณ์อย่างพวกแกจะมาหมายปองได้!”
ป้าหลิวโกรธจนแทบระเบิด ไม่คิดเลยว่าคนพวกนี้จะหน้าด้านถึงขนาดนี้ ซูเนี่ยนเวย์ก็บอกแล้วว่าไม่ได้คิดจะคบหาใครในตอนนี้ แต่พวกนางยังหน้าด้านหน้าทน ไม่ยอมไปเสียที
ยิ่งไปกว่านั้น จำนวนคนที่มาก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
พวกนางเห็นว่าตระกูลซูไม่มีใครอยู่ เลยคิดว่าคุณหนูของเรารังแกได้ง่ายอย่างนั้นหรือ?
ป้าหลิวยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห จึงกวัดแกว่งไม้กวาดเร็วขึ้นอีกหลายเท่า
ตอนนั้นเอง ไม้กวาดของลุงหวังก็มาถึง สองสามีภรรยาร่วมมือกันได้อย่างรู้ใจ ไม้กวาดฟาดลงบนตัวคนพวกนั้นไม่หยุดหย่อน
ลานบ้านพลันอลหม่านราวกับไก่บินหมาวิ่ง!
แม่หมี่กับพวกนางวิ่งหนีไปพลาง ปากก็ยังไม่วายพูดจาหาเรื่อง
“พวกเราเห็นแก่ซูเนี่ยนเวย์ต่างหาก ถึงได้คิดจะช่วย นั่นเป็นบุญของมันแล้ว มันเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีญาติผู้ใหญ่คอยหนุนหลัง ครอบครัวดี ๆ ที่ไหนจะอยากได้มัน?”
“นั่นสิ อายุสิบแปดแล้ว เป็นสาวแก่แล้วยังคิดว่าตัวเองเป็นเด็กสาวอายุสิบห้าสิบหกอยู่อีก”
“ซี๊ด! คนบ้า บ้าจริง ๆ……”
“หมาจับหนู เรื่องชาวบ้านไม่เข้าเรื่อง!”
ซูเนี่ยนเวย์สวนกลับทันที “ฉันอายุเท่าไหร่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกคุณ? แต่ละคนกินหัวไชเท้าเค็มแล้วดันกระเสือกกระสนเป็นห่วงเรื่องของคนอื่น”
“คิดจริง ๆ หรือว่าฉันไม่รู้ว่าพวกคุณกำลังคิดแผนอะไรอยู่?”
“บอกไว้เลยนะ ต่อให้เอาของของตระกูลซูไปถ่วงทะเล ฉันก็ไม่มีวันเอาเงินสักแดงไปให้พวกคุณ!”