พ่อฉินข่มกลั้นโทสะในใจ พยายามใช้ศีลธรรมมาผูกมัดเธอ “คุณซู ผมรู้ว่าหวยเฉียนทำเรื่องแบบนั้นจนทำร้ายจิตใจคุณ แต่ไม่ว่าอย่างไร สองตระกูลของเราก็คบหากันมาหลายปีแล้ว”
“ตอนนี้ผมไม่มีเงินมากขนาดนั้นจริง ๆ คุณช่วยผ่อนผันให้หน่อยได้ไหม...”
“ไม่ได้!”
ซูเนี่ยนเวย์คร้านจะพูดมากกับเขา จึงสั่งอวี๋ห้าที่อยู่ข้าง ๆ ทันที “อวี๋ห้า โทรหาตำรวจหลว่ ให้เขาพาคนมาที่นี่สักครั้ง”
“ได้ครับ! ผมไปเดี๋ยวนี้เลย”
อวี๋ห้ารับคำด้วยรอยยิ้ม แล้วเดินไปยังที่วางโทรศัพท์
“...”
พ่อฉินโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ
โกรธจนแทบตาย!
โกรธจนแทบตายจริง ๆ!
ยัยเด็กนี่ทำไมถึงดื้อด้านไม่ฟังใครขนาดนี้นะ
เห็นอวี๋ห้าเดินไปถึงโทรศัพท์และกำลังจะหยิบขึ้นมา เขาก็รีบร้องห้าม “อย่าโทร! อย่าโทร! ผมไม่ได้บอกว่าจะไม่คืน”
“แค่...แค่เมื่อไม่กี่วันก่อน บ้านผมถูกขโมยขึ้น ของในบ้านถูกขโมยไปหมด ผมเลยหาเงินก้อนใหญ่ขนาดนั้นมาให้ไม่ได้ในทันที”
“พูดมาตรง ๆ ตอนนี้คุณหาเงินมาได้เท่าไหร่? ส่วนที่เหลือจะคืนเมื่อไหร่?”
ซูเนี่ยนเวย์รู้ดีว่าบ้านเขาถูกขโมย เพราะของในบ้านเขากำลังอยู่ในมิติของเธอ แต่ปัญหาคือเธอจะใจอ่อนเพราะเรื่องนี้หรือ? ไม่มีทาง
ไม่เพียงไม่ใจอ่อน เธอยังคิดจะเล่นงานสองสามีภรรยาคู่นี้อีกสักครั้งด้วย!
พ่อฉินสูดหายใจลึก กัดฟันพูดว่า “สามพันหยวน ผมหาได้มากที่สุดแค่นี้”
เงินก้อนนี้เขาต้องรวบรวมจากหลายทาง แถมยังเอาเงินที่ซ่อนไว้ข้างนอกออกมาด้วย ถึงรวบรวมได้ ไม่อย่างนั้นอย่าว่าแต่สามพันหยวนเลย แม้แต่สามร้อยก็ไม่มี