ทันทีที่ได้ยินว่าต้องย้ายออกจากคุ้มเขตทหาร เฟยลี่ฉวนก็ทนไม่ไหว กรีดร้องออกมาทันที ใบหน้าบิดเบี้ยว ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ฉันจะไปหาผู้บังคับบัญชาของพวกคุณ ถามให้รู้ว่าพวกเขามีสิทธิ์อะไรถึงสั่งพักงานคุณ มีสิทธิ์อะไร!”
พูดจบ นางก็ลุกขึ้นเตรียมจะออกจากบ้าน
“พอได้แล้ว!”
หลี่กั๋วตงตวาดลั่นด้วยความโกรธ คนในบ้านต่างตกใจสะดุ้ง หันไปมองก็เห็นหลี่กั๋วตงหน้าบึ้งตึง จ้องเขม็งไปยังเฟยลี่ฉวน
“ถ้าคุณไม่กลัวขายหน้า ก็เชิญไปเลย ไปเดี๋ยวนี้ ดูสิว่าคุณจะเข้าไปในกองบัญชาการได้หรือเปล่า”
“คุณคิดว่ากองบัญชาการเป็นบ้านคุณหรือตลาดสดหรือไง ใครจะเข้าไปเมื่อไรก็ได้อย่างนั้นหรือ”
“เฟยลี่ฉวน ที่ครอบครัวเราต้องตกอยู่ในสภาพนี้ ทั้งหมดก็เพราะตัวก่อเรื่องอย่างคุณ!”
“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณชอบทำตัวโดดเด่น อวดโน่นอวดนี่ แถมยังคิดแต่จะเปรียบเทียบกับคนอื่น ผู้บังคับบัญชาจะมาตรวจสอบฉันกะทันหันได้หรือ ทุกอย่างเป็นเพราะคุณ ฉันถึงถูกสอบสวน ถึงถูกสั่งพักงาน”
พูดแล้วเขาก็สูดลมหายใจลึก ก่อนจะเอ่ยต่อ “บอกตามตรง ฉันไม่ได้แค่ถูกสั่งพักงาน แต่ยังไม่มีโอกาสย้ายไปทำงานพลเรือนด้วย”
“ต่อจากนี้ ฉันก็เป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีอำนาจ ไม่มียศตำแหน่งแล้ว”
“ทำไม...ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้”
ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้!
เฟยลี่ฉวนหมดเรี่ยวแรง ทรุดกลับลงบนโซฟา ใบหน้าซีดเผือด ในหัวอื้ออึงไปหมด ด้วยประสบการณ์และยศตำแหน่งของหลี่กั๋วตง ต่อให้ไม่ได้เลื่อนขั้น อย่างน้อยด้วยยศรองผู้บัญชาการใหญ่ ช่วงบั้นปลายชีวิตก็น่าจะสุขสบายได้
ลูกชายกับลูกสาวก็จะไม่ถูกรังแกในที่ทำงาน หน้าที่การงานราบรื่นไปด้วยดี