แม่ฟู่ได้ยินเสียงเอะอะก็ไม่มีเวลานั่งอยู่ชั้นบนต่อ รีบเดินออกจากห้องนอนลงมาข้างล่าง
ซูเนี่ยนเวย์เห็นดังนั้นจึงสบตากับฟูจิ่งเย่ ทั้งสองเก็บของเก่าเข้าที่เรียบร้อยแล้วก็เดินตามลงไป
พอทั้งคู่ลงมาถึงห้องรับแขกชั้นหนึ่ง ภายในห้องก็ครึกครื้นไปแล้ว
เมื่อเห็นทั้งสองลงมา พวกแตงกวาที่เมื่อครู่ยังส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวพลันเงียบกริบ ก่อนจะพากันหันไปมองฟูจิ่งเย่กับซูเนี่ยนเวย์ ดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
หนุ่มสาวหลายคนรีบลุกขึ้นยืนพร้อมกัน แล้วทักทายฟูจิ่งเย่กับซูเนี่ยนเวย์
“อาเล็ก—”
“คุณป้าเล็ก—”
จากนั้นฟูหมิงอวี้ พี่ใหญ่สุด ก็ตบศีรษะลูกชายคนโตของตัวเองเบา ๆ แล้วบอกให้พาน้อง ๆ รีบทักทายผู้ใหญ่
เด็ก ๆ ต่างว่าง่ายมาก รีบยืนเรียงแถว แล้วเอ่ยทักทายฟูจิ่งเย่กับซูเนี่ยนเวย์เสียงหวานเจี๊ยบ
“สวัสดีครับ คุณปู่ตัวเล็ก~!”
“สวัสดีค่ะ คุณย่าตัวเล็ก~!”
ในใจซูเนี่ยนเวย์หัวเราะจนแทบกลิ้ง เธออายุแค่สิบแปดปีก็กลายเป็นคุณย่าของพวกแตงกวาหลายคนเสียแล้ว แต่สีหน้ากลับไม่แสดงอาการใด ๆ
เธอหยิบกวนเจ๊กตัวพญานาคให้เด็ก ๆ คนละชิ้น แล้วสวมให้ที่คอ
“สวมจี้หยกนี้ไว้ ปกติถ้าไม่มีธุระอะไรก็อย่าถอดออก หยกเหล่านี้ผ่านพิธีปลุกเสกแล้ว ช่วยปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายและคุ้มครองให้ปลอดภัย”
เมื่อมีหยกคุ้มกาย สิ่งอัปมงคลก็เข้าใกล้เด็ก ๆ เหล่านี้ไม่ได้
นอกจากนั้นยังช่วยคุ้มครองให้ปลอดภัยและหลีกเลี่ยงอันตรายได้ด้วย
ฟูจิ่งเย่เหลือบมองพวกแตงกวา ก่อนหันไปพูดกับหลานชายและภรรยาของพวกเขา “จำที่คุณป้าเล็กพูดได้หมดแล้วใช่ไหม? เอาหยกพวกนี้ให้เทียนเหมาและคนอื่น ๆ สวมไว้”