ซูเนี่ยนเวย์ยิ้มพลางบีบจมูกเขาเบา ๆ แล้วแกล้งหยอกว่า “บ้านเรามีคนตั้งเยอะ เทียนฉีชอบใครที่สุด?”
“ชอบทุกคนเลย!”
อย่ามองว่าเจ้าก้อนนมเพิ่งอายุสองขวบกว่า ๆ แต่ตัวเล็กหัวไว เจ้าเล่ห์แสนซน พอได้ยินซูเนี่ยนเวย์ถามก็ไม่ต้องคิด ตอบออกมาทันที
คำตอบนี้ไม่ทำให้ใครขุ่นเคืองเลยสักคน
แต่เจ้าก้อนนมก็รีบเสริมด้วยวาจาหวานหยดย้อยทันที
“แต่ผมชอบคุณย่าตัวเล็กที่สุดเลยครับ!”
“พวกเราก็ชอบคุณย่าตัวเล็ก ชอบมาก ๆ เลยครับ!”
เจ้าตัวโตกับเจ้าตัวรองไม่ยอมน้อยหน้า จึงพูดขึ้นพร้อมกัน ระหว่างพูดยังจงใจเงยหน้ามองซูเนี่ยนเวย์ ดวงตากลมโตดำขาวชัดเจนเบิกกว้าง ทั้งคู่ตั้งใจพูดอย่างจริงจังสุด ๆ
“พรืด—”
หลายวันมานี้คุณยายมีเรื่องให้คิดหนัก คิ้วตาจึงมักมีแววหม่นหมองอยู่เสมอ ครั้นเห็นเหลนทั้งสามประจบเอาใจเช่นนี้ ก็อดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้
คุณยายยื่นมือไปลูบหัวเหลนทั้งหลาย “ตอนเช้าก็ไม่ได้ดื่มน้ำผึ้งกันนี่นา ทำไมปากหวานกันนักล่ะ?”
“พวกเจ้าตัวตะกละทั้งนั้น”
“รู้ว่าพูดหวาน ๆ แล้วคุณย่าตัวเล็กจะซื้อของกินให้ ไม่ต้องดื่มน้ำผึ้งก็พูดเอาใจเก่งเหมือนเดิม”
พี่สะใภ้ฟู่เป็นคนตรงไปตรงมา ไม่เพียงเข้ากับคุณยายได้ดี ยังถูกคอกับซูเนี่ยนเวย์ซึ่งเป็นน้องสะใภ้มากเป็นพิเศษด้วย ขอแค่ทั้งสองคนนั่งลงด้วยกัน ก็มีเรื่องคุยกันไม่รู้จบ
เหล่าลูกสะใภ้ยังเคยแอบหยอกเธอด้วยว่า หากคนไม่รู้เรื่องมาเห็นวิธีที่พวกเธอสองคนอยู่ด้วยกัน คงคิดว่าซูเนี่ยนเวย์เป็นลูกสะใภ้ของเธอแน่ ๆ เพราะความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดีเกินไปจริง ๆ
แต่ถึงจะหยอกกัน ก็ไม่มีใครพูดประชดประชันด้วยความอิจฉาสักคน
“น้องสะใภ้ ไปกันเถอะ พวกเราไปเดินห้างเพื่อนไมตรีกัน!”
“เดินถึงสี่โมงกว่าแล้วค่อยกลับคุ้ม”
ช่วงเช้าพวกเธอไปเดินเที่ยวสี่เก้าเฉิงกับสวนประชาชน ทั้งยังไปพระราชวังต้องห้ามด้วย ตอนเที่ยงก็เลยกินข้าวข้างนอก ไปกินเนื้อแกะหม้อไฟที่ร้านตงไหลฉุน