“สำหรับคนอื่น ที่นั่นอาจเป็นสถานที่น่ากลัวจริง ๆ แต่สำหรับเจ้าของแล้ว มันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยสักนิด” สือชีเบิกตาขาวใส่เธอทันที
ในศตวรรษที่ 25 ซูเนี่ยนเวย์เที่ยวพม่าเหมือนเดินเล่นในสวนหลังบ้านตัวเอง เข้าออกได้ตามใจชอบ
พม่าในยุคนี้จะทำอะไรเธอได้ล่ะ?
น่าเสียดายที่ฟูจิ่งเย่เป็นทหาร ไม่สามารถเดินทางออกนอกประเทศได้ตามใจ ไม่อย่างนั้นถึงตอนนั้นค่อยพาเขาไปด้วย ให้เขาบุกตะลุยเป็นแนวหน้า
“พอมีเวลาว่าง ค่อยหาโอกาสไปดูสักครั้งก็ได้”
เธอหยุดคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อว่า “บ่อเหมืองพวกนี้ท่านผู้เฒ่าซื้อไว้นานแล้ว ถึงจะจ้างคนท้องถิ่นเฝ้าไว้ แต่ถ้าไม่มีใครไปตรวจดูเป็นเวลานาน เกิดคนพวกนั้นคิดไม่ซื่อ ลักลอบขุดหยกขึ้นมาเอง ก็เท่ากับปล่อยให้พวกเขาได้ประโยชน์ไปเปล่า ๆ”
ของที่ท่านผู้เฒ่าทิ้งไว้ให้เธอ เธอย่อมต้องปกป้องให้ดี
“ฟูจิ่งเย่จะยอมให้คุณไปเหรอ?”
สือชีถามคำถามที่สำคัญที่สุดออกมา
จากที่มันรู้จักฟูจิ่งเย่ มันคิดว่าเขาคงไม่ยอมง่าย ๆ ยังไงพม่าก็แตกต่างจากประเทศอื่น ที่นั่นวุ่นวายมาก เผลอพลาดนิดเดียวก็อาจเอาชีวิตไปทิ้งได้
ถึงซูเนี่ยนเวย์จะมีความสามารถปกป้องตัวเอง แต่ด้วยความหวงแหนของผู้ชายคนหนึ่ง
ฟูจิ่งเย่ก็ไม่มีทางยอมให้ซูเนี่ยนเวย์ไปเสี่ยงอันตรายตามลำพัง
“ไม่บอกเขาก็จบแล้วนี่”
พูดจบ ซูเนี่ยนเวย์ก็อุ้มมันกลับเข้าไปในมิติ
เพราะพรุ่งนี้มีเรื่องสำคัญ เธอจึงกลับเข้าไปแช่บ่อน้ำพุสมุนไพรครึ่งชั่วโมง แล้วไปอยู่ในห้องการแพทย์สักพัก ก่อนจะกลับห้องนอน