ซูเนี่ยนเวย์พยักหน้าอย่างใจเย็น “ค่ะ ที่จริงฉันไปประเทศพม่าไม่ได้แค่เพื่อช่วยอาจิ้งกับพวกเขาช่วยคนเท่านั้น แต่พอดีมีธุระบางอย่างต้องไปจัดการที่นั่นด้วย”
“พวกท่านก็รู้ว่าประเทศพม่าขึ้นชื่อเรื่องหยก”
“หลายปีก่อนคุณปู่ซื้อบ่อเหมืองไว้ให้ฉันหลายแห่งที่นั่น ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย จนกระทั่งก่อนแต่งงานถึงได้รู้จากจดหมายที่คุณปู่ทิ้งไว้”
“เพราะอย่างนั้น ฉันจึงตั้งใจจะไปดูสถานการณ์ที่นั่นสักหน่อย...”
หลังจากเธอเล่าถึงที่มาที่ไปจนจบ ท่านผู้เฒ่าฟู่ก็พูดคำที่เตรียมจะเอ่ยออกมาไม่ออกไปชั่วขณะ
สะใภ้คนเล็กจะไปประเทศพม่าเพราะมีธุระสำคัญต้องจัดการ
เขาจะขัดขวางไม่ให้ซูเนี่ยนเวย์ไปได้อย่างไร
หากเป็นอย่างที่เหนียนเหนียนพูดจริง มีคนแอบขุดแร่จากบ่อเหมืองเหล่านั้น บ่อเหมืองที่ท่านผู้เฒ่าฝ่ายสะใภ้จ่ายเงินซื้อไว้เมื่อหลายปีก่อนก็ไม่เท่ากับเสียเปล่าหรือ
ผู้นำสูงสุดผู้เฒ่าก็กลืนคำพูดที่จะเกลี้ยกล่อมลงไปเช่นกัน
แต่พอเซี่ยเฉินอี้ได้ยินว่าอาจารย์กับอาจารย์ใหญ่จะไปปฏิบัติภารกิจต่างประเทศ เขาก็โพล่งออกมาทันทีว่า
“ผมก็จะไปด้วย!”
เขาจ้องซูเนี่ยนเวย์ สีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง “อาจารย์ ก่อนหน้านี้อาจารย์บอกว่าจะพาผมออกไปฝึกฝนประสบการณ์ เพราะฉะนั้นอาจารย์จะทิ้งผมไว้ข้างหลังไม่ได้นะครับ ไม่อย่างนั้นการฝึกฝนที่อาจารย์พูดไว้ก็ไม่มีความหมายเลย”
“ผมยังอยากเก่งขึ้นให้เร็ว ๆ ด้วยครับ”
“พอผมเก่งขึ้นแล้ว ต่อไปก็จะได้ปกป้องคุณปู่คุณย่า รวมถึงอาจารย์กับอาจารย์ใหญ่ด้วยครับ”
ประโยคเดียวของเขาทำให้ต่งเยาพูดอะไรไม่ออก
เธอมองหลานชายด้วยสีหน้าซับซ้อน กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ผู้นำสูงสุดผู้เฒ่ากลับส่ายหน้าให้เธอเป็นเชิงบอกว่าอย่าพูดอะไร ในเมื่อให้เฉินอี้กราบซูเนี่ยนเวย์เป็นอาจารย์แล้ว ก็ควรเรียนรู้ที่จะปล่อยมือ