“ฉันไปส่งคุณกลับก่อนนะ พอส่งถึงคุ้มแล้วค่อยขับรถกลับมา” ฟูจิ่งเย่ไม่วางใจให้เธอกลับคนเดียว เพราะตอนนี้ดึกมากแล้ว
ซูเนี่ยนเวย์ส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก ฉันกลับเองได้ คุณรีบตามไปดูเถอะ ถ้าไม่ใช้วิธีการบ้าง ผู้หญิงคนนั้นคงไม่ยอมเปิดปากง่าย ๆ”
“อีกอย่าง ฉันกังวลว่าเธอจะกัดลิ้นฆ่าตัวตาย”
ถึงเมื่อครู่เธอจะจงใจถอดขากรรไกรของผู้หญิงคนนั้นออก แต่พอสอบสวนเสร็จก็ต้องใส่ขากรรไกรกลับเข้าไป เพื่อให้เธอพูดได้ หากต่อขากรรไกรเข้าที่แล้วเธอฉวยโอกาสกัดลิ้นฆ่าตัวตายขึ้นมา...
คืนนี้ที่ลงแรงกันมาก็สูญเปล่าน่ะสิ
สิ่งที่ซูเนี่ยนเวย์นึกถึง ฟูจิ่งเย่ย่อมคิดได้เช่นกัน
ก่อนจากไป เขากำชับเธอหลายประโยค “ขากลับขับรถช้า ๆ ระวังตัวด้วย กลับถึงบ้านแล้วรีบเข้านอน เรื่องอื่นค่อยว่ากันพรุ่งนี้หลังจากคุณพักผ่อนเต็มที่แล้ว จำได้ไหม”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
ซูเนี่ยนเวย์ยิ้ม ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ จึงเสริมว่า “อ้อ จริงสิ อย่าลืมโทรไปที่บ้านผู้นำสูงสุดผู้เฒ่า บอกเลขานุการเจิ้งว่าจับตัวคนได้แล้ว จะได้ไม่ต้องให้ท่านเป็นห่วง”
“อืม ลงไปแล้วฉันจะโทรทันที”
พูดจบ ทั้งสองก็เดินออกจากห้องพักผู้ป่วยพร้อมกัน
ซูเนี่ยนเวย์ไม่ยอมให้เขาไปส่งที่ชั้นล่าง บอกให้เขาตรงไปยังสถานที่สอบสวน เพราะฟูจิ่งเย่มีพลังจิตกับพลังพิเศษสายฟ้า หากเขาไปสอบสวนด้วย การสอบปากคำย่อมราบรื่นขึ้นมาก
ก่อนแยกกัน เธอยังหยิบเม็ดยาแห่งความจริงสองขวดให้เขา
ให้เขาพกติดตัวไว้เผื่อจำเป็น
ในฐานะหมอผี สิ่งที่เธอมีติดตัวมากที่สุดก็คือเม็ดยานานาชนิด
เพียงแต่เธอกับฟูจิ่งเย่ไม่ค่อยใช้เม็ดยาแห่งความจริงหรือพลังจิต เพราะทำแบบนั้นแล้วไม่รู้สึกถึงความสำเร็จเอาเสียเลย