ลุงอวี๋กับลุงหวังที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ พลันมีน้ำตาคลอเบ้า
ป้าหลิวเองก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ปล่อยให้น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมา
ซูเนี่ยนเวย์เปลี่ยนรองเท้าเจ้าสาวแล้ว เท้าจึงแตะพื้นไม่ได้ ทำได้เพียงหันไปมองพวกเขา กลั้นความขมขื่นในใจแล้วฝืนยิ้มพูดว่า “ลุงอวี๋ ลุงหวัง ป้าหลิว หนูจะกลับมาเยี่ยมพวกท่านบ่อย ๆ แล้วก็... หนูแต่งงานกับคนไม่ผิดใช่ไหม”
“ใช่!”
แม้ทุกคนจะอาลัยอาวรณ์มาก แต่ก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น
คุณหนูเหนียนเหนียนกำลังมุ่งหน้าไปหาความสุขของตัวเอง พวกเขาย่อมดีใจแทนเธอ
ตราบใดที่เจ้าสาวยังไม่ออกจากบ้าน ประทัดก็จะจุดต่อไปเรื่อย ๆ
สุดท้ายผู้นำสูงสุดผู้เฒ่าก็เอ่ยขึ้นว่า “วันดีฤกษ์ดีหาได้ยาก ออกเดินทางกันเถอะ อย่าให้พลาดฤกษ์งามยามดี”
ลุงอวี๋ก็พยักหน้าตาม
เมื่อได้รับอนุญาต ฟูจิ่งเย่ก็อุ้มซูเนี่ยนเวย์ออกจากประตูเรือน
คนช่วยมีมาก ไม่นานสินสอดทั้งหมดก็ถูกขนขึ้นรถเรียบร้อย
รถบรรทุกทหารสี่คันบรรทุกของจนเต็ม ส่วนรถจี๊ปอีกหกคันใช้รับเพื่อนเจ้าบ่าว เพื่อนเจ้าสาว และญาติฝ่ายเจ้าสาว
สินสอดที่กองเต็มรถทำเอาเพื่อนบ้านโดยรอบตาค้างจนแทบกรามตกถึงพื้น
สินสอดมากมายขนาดนี้ ใช้ทั้งชาติก็ไม่มีวันหมด
โอ้สวรรค์ช่วยลูกด้วย!
นี่มันแต่งสะใภ้ที่ไหนกัน เห็นชัด ๆ ว่าได้เจ้าหญิงทองคำมาเป็นสะใภ้ต่างหาก!
เวลาแปดโมงห้าสิบนาที ขบวนรับเจ้าสาวออกจากซื่อเหอย่วนตรงเวลา มุ่งหน้าไปยังใจกลางเมือง
ขบวนรถผ่านไปที่ใด ก็มีเสียงอุทานชื่นชมดังขึ้นที่นั่น
......
คุ้มเขาซีชาน
ราวเก้าโมงเช้า เพื่อนบ้านในคุ้มก็ทยอยกันมาที่ตระกูลฟู่เพื่อมอบเงินร่วมทำบุญและคำอวยพร แวะมาร่วมครึกครื้นด้วย จุดประสงค์หลักคืออยากมาดูสินสอดของสะใภ้คนเล็กตระกูลฟู่!