ดังที่คาดไว้ พอซูเนี่ยนเวย์พูดจบ พี่ชายฟู่ก็ให้โจวเสี่ยวหมินที่ขึ้นมาชั้นบนไปเร่งเขาให้รีบลงไป
“น้าเล็กคะ พี่ชายใหญ่ให้หนูมาบอกว่ารีบลงไปหน่อยค่ะ บอกว่ามีธุระจะคุยด้วย”
พูดจบ โจวเสี่ยวหมินกับซุนยุนก็ปรากฏตัวขึ้นที่ชั้นสาม
ได้ยินดังนั้น ซูเนี่ยนเวย์ก็เหลือบมองเขาเป็นเชิงว่า เห็นไหม พี่ชายใหญ่เริ่มเร่งคุณแล้ว
“ลงไปก็ได้”
ฟูจิ่งเย่ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
พอเดินออกมา ก็เจอสาวน้อยสองคนที่หน้าประตูพอดี เขาพยักหน้าให้ทั้งคู่เล็กน้อยแล้วลงไปชั้นล่าง
“น้าสะใภ้เล็กคะ คุณยายให้หนูยกบะหมี่มาให้ชามหนึ่ง บอกให้คุณกินรองท้องไว้ก่อน อีกเดี๋ยวพอไปที่หอใหญ่จะยุ่งมาก กลัวคุณหิวค่ะ แล้วตอนเที่ยงยังต้องไปดื่มอวยพรแขกด้วย ดื่มเหล้าตอนท้องว่างไม่ดีนะคะ”
โจวเสี่ยวหมินยกบะหมี่ร้อน ๆ เข้ามาในห้อง เธอมองซูเนี่ยนเวย์ด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนจะยื่นชามบะหมี่ให้น้าสะใภ้เล็ก
“ขอบคุณนะ”
ซูเนี่ยนเวย์ยิ้มพลางรับชามมา
เป็นบะหมี่อายุวัฒนะ
เธอกินไปสองสามคำพอเป็นพิธี แล้วก็วางช้อน
ธรรมเนียมของเจ้าสาวที่เข้าบ้านใหม่คือต้องกินบะหมี่อายุวัฒนะให้เหลือไว้บ้าง ห้ามกินจนหมดในคราวเดียว
“พวกเธอสองคนหาเก้าอี้นั่งเองนะ วิ่งวุ่นมาทั้งเช้า ตอนนี้พอมีเวลาว่างก็รีบพักสักหน่อยเถอะ” ซูเนี่ยนเวย์วางชามกลับลงบนถาด
โจวเสี่ยวหมินยิ้มพลางตอบว่า “น้าสะใภ้เล็กไม่ต้องเป็นห่วงพวกเราหรอกค่ะ ถ้าเหนื่อยเมื่อไรพวกเราจะหาที่นั่งเอง”
“ใช่ค่ะ น้าสะใภ้สาม คุณพักให้มากหน่อยดีกว่าค่ะ”
“เดี๋ยวไปถึงหอใหญ่ก็ยังมีเรื่องให้ยุ่งอีกเยอะ ตอนเที่ยงแค่ดื่มอวยพรแขกก็ต้องใช้เวลานานแล้วค่ะ เพราะวันนี้แขกที่มาร่วมงานมงคลของตระกูลฟู่เยอะมาก!”