ลุงอวี๋ถามอย่างแปลกใจ “บ้านหลังเดียวต้องแบ่งให้เป็นสามครัวเรือนด้วยหรือ? ซื่อเหอย่วนหลังนี้มีพื้นที่รวมแค่ 552 ตารางเมตรเองนะ แบบนี้ก็ยังไม่ได้หรือ?”
“อืม ฉันได้ยินอาจิ้งกับพี่ใหญ่พูดว่า ทางการเหมือนจะออกนโยบายใหม่อีกแล้ว ถึงตอนนั้นอาจต้องยึดบ้านไปเป็นบ้านพักอาศัยรัฐบริหาร”
“บ้านพักอาศัยรัฐบริหารคืออะไร?”
เห็นได้ชัดว่าทุกคนไม่เข้าใจว่าบ้านพักอาศัยรัฐบริหารที่เธอพูดถึงหมายถึงอะไร
แม้แต่เวินชีที่อยู่เมืองจิงตูมาหลายปี ก็ยังไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน เขาจึงมองซูเนี่ยนเวย์อย่างสงสัยไม่ต่างจากคนอื่น
ซูเนี่ยนเวย์อธิบายด้วยสีหน้าเรียบเฉย “บ้านพักอาศัยรัฐบริหารก็คือบ้านส่วนตัวที่พื้นที่ก่อสร้างต้องไม่เกินจำนวนตารางเมตรที่รัฐกำหนด”
“ได้ยินมาว่าเมืองหลวงอาจจะผ่อนปรนกว่าหน่อย ขอแค่พื้นที่รวมไม่เกิน 225 ตารางเมตรก็ไม่มีปัญหา แต่ที่เมืองเซี่ยง ถ้าพื้นที่ก่อสร้างเกิน 150 ตารางเมตรหรือมีห้องเกิน 15 ห้อง ก็ต้องส่งมอบให้รัฐจัดการปล่อยเช่าแบบรวมศูนย์”
ลุงอวี๋อุทาน “แล้วตำหนักตระกูลซูจะทำอย่างไรล่ะ?”
ต้องรู้ว่าตำหนักตระกูลซูมีพื้นที่กว่าสองพันตารางเมตร ตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมืองเซี่ยงที่คึกคักที่สุด อีกทั้งตระกูลซูยังอาศัยอยู่ในตำหนักแห่งนี้มาสิบกว่าชั่วคน จู่ ๆ ก็ต้องส่งมอบให้เป็นบ้านพักอาศัยรัฐบริหาร
แค่คิดถึงเรื่องนี้ ลุงอวี๋ก็เจ็บปวดใจจนแทบทนไม่ไหว
ลุงหวังกับป้าหลิวได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เผยความเสียดายออกมาเช่นกัน
บ้านหลังอื่นส่งมอบไปก็ยังพอว่า แต่ตำหนักตระกูลซูเป็นบ้านเก่าแก่ของตระกูลซู บ้านดีขนาดนี้ส่งมอบไปแล้ว วันหน้าจะเอาคืนมาได้หรือไม่ก็ยังไม่รู้ แล้วมันจะยังคงสมบูรณ์อยู่หรือเปล่า?