พอคุณยายได้ยินว่าสะใภ้คนเล็กจะซื้อลูกปีแปมาเคี่ยวน้ำเชื่อมปีแป๊ะ แล้วนำไปเป็นของตอบแทนมอบให้เพื่อนบ้านในคุ้ม จะไม่เห็นด้วยได้อย่างไร เธอวางตะกร้าลงบนโต๊ะน้ำชา ก่อนยิ้มพูดว่า
“ได้ ฉันจะไปถามป้าฉินที่บ้านเดี๋ยวนี้เลย”
“บ้านเดิมของเธออยู่ในหมู่บ้านแถบชานเมืองจิงตู ใกล้มาก ขับรถไปแค่ชั่วโมงสองชั่วโมงก็ถึง ฉันไปถามเธอก่อนว่าที่บ้านมีลูกปีแปเยอะไหม”
“ถ้ามีเยอะ ฉันจะนัดกับเธอไว้ พรุ่งนี้เช้าเราขับรถไปซื้อลูกปีแปที่หมู่บ้านบ้านเดิมของเธอกัน”
ซูเนี่ยนเวย์ยิ้มรับว่าได้
จากนั้นคุณยายก็เดินออกจากบ้านไปอย่างอารมณ์ดี
“เอ๊ะ ยายเพิ่งกลับมาจากข้างนอกไม่ใช่เหรอ ทำไมออกไปอีกแล้วล่ะ”
โจวเสี่ยวหมินเพิ่งรดน้ำดอกไม้ในลานบ้านเสร็จ ล้างมือแล้วเดินเข้ามาในบ้าน พอเห็นยายเดินออกไปกะทันหันก็อดร้องเอ๊ะไม่ได้ เธอจำได้ว่ายายเพิ่งกลับมาเองนี่นา ยังไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ
แถมเธอยังเห็นว่าบนใบหน้ายายเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นี่คงเจอเรื่องอะไรที่ทำให้ดีใจมากสินะ
มุมปากยิ้มกว้างจนแทบถึงใบหู
ซูเนี่ยนเวย์ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มอธิบายว่า “ฉันเห็นยายของเธอหิ้วลูกปีแปกลับมา เลยให้ไปถามคุณยายฉินของเธอว่าลูกปีแปชนิดนี้ยังมีอีกเยอะไหม ถ้ามีเยอะ ฉันก็คิดจะซื้อกลับมาเคี่ยวน้ำเชื่อมปีแป๊ะ”
“ยานี้ใช้รักษาอาการไอโดยเฉพาะ ที่บ้านมีเด็กเล็ก ควรเก็บน้ำเชื่อมปีแป๊ะไว้บ้าง”
“เรื่องนี้ฉันรู้ คุณยายของฉันก็เคี่ยวน้ำเชื่อมปีแป๊ะเป็น”
“ถ้าใครในบ้านเป็นหวัดไอ ดื่มน้ำเชื่อมปีแป๊ะสักหนึ่งสองช้อนก็หายเร็วมาก”
ดวงตาของโจวเสี่ยวหมินเป็นประกาย ใบหน้าเล็กสะอาดหมดจดเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ที่บ้านเกิดของพวกเราปลูกต้นพัวพากวักไว้ตั้งหลายต้น ทุกปีออกผลเยอะมาก ลูกใหญ่แถมหวาน อร่อยสุด ๆ เลยค่ะ”