เขาเงยหน้ามองภรรยา ก่อนเอ่ยเสียงขรึมว่า “ลูกหลานย่อมมีวาสนาของตนเอง เส้นทางที่เขาเลือกเดิน ต่อให้ลำบากแค่ไหน ชาตินี้ก็ต้องคุกเข่าเดินไปให้จบ”
เว้นแต่จะหย่ากัน
ตอนนั้นการแต่งงานครั้งนี้เป็นลูกชายคนรองที่เลือกเอง ทั้งเขาและภรรยาต่างคัดค้านอย่างหนัก พยายามเกลี้ยกล่อมอยู่ตั้งนาน
แล้วผลเป็นอย่างไรล่ะ?
ลูกชายคนรองที่ไม่รู้จักใช้สมองคนนั้นดึงดันปักใจเชื่ออีกฝ่าย ยืนกรานว่าผู้หญิงคนนั้นรู้จักดูแลครอบครัว ทั้งยังจริงใจกับเขา
เหลวไหลสิ้นดี!
แต่งงานกันไม่ถึงครึ่งปี ก็สร้างเรื่องปั่นป่วนในบ้านไม่เว้นแต่ละวัน
สุดท้ายเขาทนไม่ไหว โมโหจนระเบิดออกมา
เขาจึงไล่ครอบครัวลูกชายคนรองออกจากคุ้ม บอกว่าต่อไปถ้าไม่มีธุระก็ไม่ต้องกลับมา หลายปีมานี้เขาแทบไม่ได้ถามไถ่เรื่องของครอบครัวลูกชายคนรองเลย อีกทั้งสะใภ้รองยังพูดว่าเขาไล่เธอออกจากคุ้ม ทำให้เธอเสียหน้า
จึงคอยขัดขวางไม่ให้ลูกชายคนรองพาลูกกลับมา
เรื่องจึงคาราคาซังมานานถึงสิบปี...
ฉินฉื่อยวนอ้าปากเหมือนอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ท้ายที่สุดก็ได้เพียงถอนหายใจ
เวลานั้นเอง ผู้เฒ่าซุนก็เอ่ยขึ้นอีกว่า “เรื่องลูกชายคนรองไม่ต้องไปสนใจหรอก เจ้าใส่ใจหมิงเลียงให้มากหน่อยก็พอ ตั้งแต่แม่ของเด็กคนนั้นเสียไป นิสัยเขาก็เงียบขรึมขึ้นมาก มีเรื่องอะไรก็เก็บไว้ในใจ ไม่เคยพูดกับพวกเราเลย”
“ภารกิจครั้งนี้เขาก็ได้เข้าร่วมด้วย”
“พรุ่งนี้เตรียมของกินไว้หน่อย พอเจ้าฟู่จะออกเดินทาง ก็ฝากเขาเอาไปให้หมิงเลียงที”
พูดจบ คล้ายกับนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาจึงลดเสียงลงกำชับภรรยาว่า “เจ้าผูกมิตรกับสหายฮั่วฮุยหยาให้ดีนะ ข้าได้ข่าวมาว่า ผู้นำสูงสุดผู้เฒ่าฟู่กับลูกชายทั้งสองคนจะได้เลื่อนระดับพร้อมกัน”