เพราะรู้ว่าบ่ายวันนี้อาจารย์กับอาจารย์ใหญ่จะมาที่บ้าน เซี่ยเฉินอี้จึงออกไปรออยู่หน้าประตูตั้งแต่เช้า
พอเห็นรถจี๊ปแล่นเข้ามา ใบหน้าเล็ก ๆ ก็พลันเผยรอยยิ้มสดใส
“อาจารย์ อาจารย์ใหญ่”
เซี่ยเฉินอี้โบกมือพลางวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหาทั้งสอง ก่อนจะหยุดอยู่หน้ารถ
เมื่อเห็นซูเนี่ยนเวย์นั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ยิ่งกว้างขึ้น “อาจารย์ครับ คุณย่ารู้ว่าคุณชอบกินขนมแบบกวางตุ้ง เลยทำขนมชั้นงาดำกับขนมถั่วเขียวมาให้ ทั้งสองอย่างเป็นรสที่คุณชอบทั้งนั้นครับ”
“จริงเหรอ งั้นเดี๋ยวฉันต้องกินให้ได้หลายชิ้นหน่อยแล้ว”
ซูเนี่ยนเวย์ยิ้ม ก่อนเปิดประตูลงจากรถ
เธอลูบศีรษะเจ้าตัวเล็ก “คุณน้าตงเป็นอย่างไรบ้าง วันนี้ดีขึ้นหรือยัง ยังมีอาการเวียนหัวหรือแน่นหน้าอกอยู่ไหม”
เซี่ยเฉินอี้ตอบตามจริง “ไม่มีแล้วครับ กินเม็ดยาชิงซินที่คุณให้มาก็หายดีแล้ว ตอนเที่ยงยังกินข้าวเพิ่มอีกชามด้วยครับ ตอนนี้สดชื่นกระปรี้กระเปร่ามากเลย”
เขากับคุณปู่ต่างคิดว่า ที่จู่ ๆ คุณย่ากินอาหารได้มากขึ้น คงเป็นเพราะรู้ว่าบ่ายนี้ซูเนี่ยนเวย์จะมาที่บ้าน
อารมณ์ดี ความอยากอาหารก็ย่อมดีตามไปด้วย
ถึงอย่างไรตอนนี้ซูเนี่ยนเวย์ก็มีความสำคัญมากในใจของต่งเยา
กระทั่งหลานชายแท้ ๆ อย่างเขายังต้องหลีกทางให้เลย
ซูเนี่ยนเวย์ได้ยินดังนั้นก็พูดว่า “อย่างนั้นก็ดีแล้ว”
เม็ดยาชิงซินที่เธอปรุงขึ้นเองมีโสมสีม่วงผสมอยู่เล็กน้อย ซึ่งโสมสีม่วงมีค่ากว่าโสมทั่วไปมาก เธอเอาไปให้คุณน้าตงสองขวด ขวดละยี่สิบเม็ด
คุณน้าตงกับผู้นำสูงสุดผู้เฒ่าคนละขวด