ซางซูยื่นแขนขวาออกมาจากผ้าห่ม เผยชื่ออังโน้มตัวลงมาดู เห็นรอยช้ำเขียวเป็นปื้นใหญ่ที่ด้านนอกแขนขวาของเธอ
ซางซูเองก็เห็นแล้วเช่นกัน จึงเข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เธอฮึดฮัดใส่เผยชื่ออัง “ชนตอนอยู่บนรถเมื่อวานนี่เอง ทั้งหมดเป็นเพราะนายเลย”
เผยชื่ออังรู้ดีว่าตัวเองผิด “ขอโทษนะ เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำมันทาแก้ฟกช้ำมานวดให้”
ซางซูเพิ่งแต่งตัวเสร็จ เผยชื่ออังก็กลับมาพร้อมน้ำมันทาแก้ฟกช้ำ
เพื่อให้ทายาได้สะดวก ซางซูจึงสวมเดรสสายเดี่ยว
เผยชื่ออังเทน้ำมันลงบนมือแล้วถูให้ทั่ว ก่อนจะจับแขนซางซูแล้วนวดบริเวณรอยช้ำ
พอเขาเริ่มนวด ซางซูก็หดแขนกลับ “เจ็บ! เจ็บ! เจ็บ! ไม่ต้องนวดแล้ว ปล่อยให้มันหายเองช้า ๆ เถอะ”
เผยชื่ออังจับแขนเธอไว้แน่น ไม่ยอมให้หดหนี “นวดให้เลือดคลายแล้วจะหายเร็วขึ้น ทนหน่อยนะ”
“เจ็บจริง ๆ นะ ไม่ต้องนวดแล้ว” ปฏิเสธไม่สำเร็จ ซางซูจึงอ้อนวอน “เบามือหน่อย อย่ากดแรงขนาดนั้น”
“เบาไปจะคลายไม่ได้ ทนอีกนิด เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”
ซางซูขมวดคิ้วแน่น กัดฟันทน
เผยชื่ออังนวดอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็หยุดมือ “เรียบร้อย”
ซางซูโล่งใจราวกับได้รับอภัยโทษ รีบดึงแขนตัวเองกลับ
ตั๋วเครื่องบินที่ซางซูซื้อไว้เป็นเที่ยวสิบโมงเช้า หลังอาหารเช้าเธอก็เริ่มเก็บของ
เห็นเธอจะขนของทุกอย่างไปด้วย เผยชื่ออังก็รีบห้าม “เอาของพวกนี้ไป เดี๋ยวอีกไม่กี่วันก็ต้องขนกลับมาอีก วางไว้ที่นี่เลยดีกว่า”
“จริงด้วย งั้นทิ้งของไว้ที่นี่ก็แล้วกัน ฉันเอากระเป๋าเดินทางกลับไปก็พอ”