เมื่อเข้ามาในห้องทำงานของตัวเอง เผยชื่ออังก็เปิดกล้องวงจรปิดที่บ้าน หาภาพของซางซูแล้วกดเข้าไป จากนั้นวางโทรศัพท์ไว้ในตำแหน่งที่มองเห็นได้ตลอดเวลา ถึงค่อยเริ่มทำงาน
เหล่าคนรับใช้พักอยู่ในอาคารเล็กที่จัดไว้ให้โดยเฉพาะ นอกจากช่วงหกโมงถึงเจ็ดโมงเช้าของทุกวันซึ่งจะเข้ามาทำความสะอาดแล้ว เวลาอื่นจะเข้ามาได้ก็ต่อเมื่อได้รับแจ้งจากพ่อบ้านเท่านั้น ตอนนี้ทั้งบ้านจึงมีแค่ซางซูคนเดียว
เผยชื่ออังพอใจเรื่องนี้มาก แต่พอเห็นซางซูเอาแต่จ้องโทรศัพท์ แถมยังพิมพ์ข้อความเป็นระยะ ความหงุดหงิดรุนแรงก็พลุ่งขึ้นมาจนแทบข่มไว้ไม่อยู่
เธอกำลังคุยกับใคร? ทำไมคุยไม่หยุดเลย?
อยากยึดโทรศัพท์เธอมาเสีย จะได้คุยกับคนอื่นไม่ได้อีก
ซางซูไม่รู้เลยว่าทุกการเคลื่อนไหวของตัวเองถูกเผยชื่ออังจับตาดูอยู่ พอจัดการธุระเสร็จก็เปิดคลิปสั้นดูอย่างเพลิดเพลิน
ใกล้เวลาอาหารแล้ว แต่พ่อครัวยังไม่มาทำกับข้าว ซางซูจึงส่งข้อความหาพ่อบ้านว่า [ฉันเริ่มหิวแล้ว ทำไมพ่อครัวยังไม่มาทำมื้อกลางวันอีก?]
พ่อบ้านหลิวตอบกลับอย่างรวดเร็ว [กำลังทำอยู่ครับ อีกเดี๋ยวจะให้คนนำมาให้คุณผู้หญิง]
กำลังทำอยู่เหรอ? ทำที่ไหนกัน? ซางซูงุนงง กำลังจะถามต่อก็คิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง คงเป็นเพราะเผยชื่ออังไม่อยากให้เธออยู่ตามลำพังกับคนอื่น เลยสั่งให้พ่อครัวทำอาหารที่อื่นแล้วค่อยเอามาส่ง
ซางซูเดาถูก ตอนนี้พ่อครัวกำลังผัดอาหารจานสุดท้ายอยู่ในอาคารเล็กที่คนรับใช้พักกัน
เที่ยงตรง พ่อบ้านหลิวเข็นรถเข็นเล็ก ๆ นำอาหารกลางวันมาให้