ซางซูตื่นขึ้นมา เห็นเขาหลับสนิท จึงไม่อยากปลุก แต่ไม่ว่าเธอจะขยับเบาแค่ไหน โซ่ที่ข้อเท้าก็ยังครูดไปกับพื้น ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งไม่หยุด
เผยชื่ออังถูกเสียงปลุกให้ตื่น พอเห็นว่าซางซูตื่นแล้ว เขาก็ลุกขึ้นลงไปชั้นล่างเพื่อยกอาหารเช้ามาให้
ซางซูอาบน้ำล้างหน้าเสร็จก็เริ่มกินอาหารเช้าที่เผยชื่ออังยกมาให้ ระหว่างกินเธอก็พูดว่า “กินข้าวเช้าเสร็จแล้วก็เอาของไปให้แม่เธอด้วยนะ”
เผยชื่ออังชะงักไปนิดหนึ่งจนแทบสังเกตไม่เห็น “เอาไปให้แล้ว”
ซางซูหยุดเคี้ยว เงียบไปสองสามวินาที ก่อนตอบอย่างเป็นธรรมชาติว่า “เอาไปให้แล้วก็ดี”
พูดจบก็หันไปกินต่อ
ระบบตรวจพบเรื่องนี้ จึงรายงานให้สวี่หนิงรู้
สวี่หนิงรู้สึกชื่นชมอย่างมาก 【ซางซูนี่น่าสนใจดีนะ ถูกขังอยู่แล้วยังมีแก่ใจเอาใจแม่สามีอีก ไม่กลัวหรือไงว่าวันไหนเผยชื่ออังเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา แล้วลากเธอไปตายด้วยเหมือนพ่อของเขา】
【ถ้าโฮสต์พยายามได้อย่างซางซูบ้าง ป่านนี้คงได้เจอเผยชื่ออังมากกว่าหนเดียวแล้ว】
ระบบพูดไม่ออก ถ้ามีพลังงานมากพอ มันคงตัดพันธะกับสวี่หนิง แล้วกลืนระบบที่อยู่กับซางซูเพื่อผูกมัดกับซางซูแทน
สวี่หนิงโกรธที่ถูกระบบพูดใส่แบบนี้ 【ฉันไม่ทำภารกิจนี้แล้ว! ไหน ๆ ก็ชื่นชมซางซูนัก งั้นก็ไปหาเธอสิ】
ระบบปล่อยกระแสไฟฟ้าช็อตสวี่หนิงทันที สวี่หนิงรีบยอมแพ้ 【ฉันล้อเล่น อย่าช็อตแล้ว】
หลังถูกช็อต สวี่หนิงพักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเฉิงซวง น้ำเสียงที่ใช้พูดเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “คุณนายเฉิง เรื่องของซูซู คุณจัดการแล้วหรือยังคะ”