หลังเก็บข้าวของบนพื้นเรียบร้อย เผยชื่ออังก็บอกซางซูว่า “เสื้อผ้าฉันเปื้อนแล้ว ขึ้นไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ”
เมื่อกี้ยังรีบร้อนอธิบายอยู่แท้ ๆ ตอนนี้กลับจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ถ้าจำไม่ผิด คนที่รักความสะอาดจนเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำคือเธอ ไม่ใช่เขาสักหน่อย ซางซูงุนงงจนคิดไม่ตก
เผยชื่ออังเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ลงมาจากชั้นบน เดินเข้าครัวไปรินน้ำให้ซางซูหนึ่งแก้ว “ดื่มน้ำก่อนสิ แล้วค่อยฟังฉันอธิบายช้า ๆ”
ซางซูยกแก้วขึ้นจิบ “อธิบายมา ฉันฟังอยู่”
เผยชื่ออังหลุบตาลง ไม่กล้าสบตาซางซู เขาเม้มปากแน่น ไม่ยอมพูดอะไรเสียที
ซางซูไม่ร้อนใจเลยสักนิด ไม่ได้เร่งเขา เพียงมองอยู่นิ่ง ๆ รอให้เขาเป็นฝ่ายพูด
แต่ยิ่งมองไปเรื่อย ๆ ศีรษะก็เริ่มมึนงง เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลงอย่างควบคุมไม่ได้
ซางซูส่ายหน้า ความรู้สึกนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน
เมื่อเห็นแก้วน้ำในมือ ซางซูก็นึกขึ้นได้ทันที เผยชื่ออังวางยาเธอ!
เธอก็ว่าอยู่ ทำไมจู่ ๆ เขาถึงจะเปลี่ยนเสื้อผ้า ที่แท้ขึ้นไปหยิบยามามอมเธอนี่เอง!!!
ซางซูยังไม่ทันได้ต่อว่าเผยชื่ออังถึงสิ่งที่เขาทำ ก็หมดสติไปเสียก่อน ร่างฟุบลงด้านข้าง
เผยชื่ออังรับตัวเธอไว้ทันทีที่เธอล้ม พร้อมคว้าแก้วน้ำไว้ไม่ให้น้ำหกใส่ตัวเธอ
เขาวางแก้วลงแล้วอุ้มเธอขึ้นไปชั้นบน
พ่อบ้านหลิวเพิ่งกลับมาหลังไปส่งเฉิงซวง พอเห็นเผยชื่ออังอุ้มซางซูที่หมดสติขึ้นชั้นบน ก็ถามอย่างกลัดกลุ้มว่า “คุณวางยาคุณนายหรือครับ?”
เผยชื่ออังไม่ตอบคำถาม กลับถามว่า “พวกเธอคุยอะไรกันบ้าง?”